meggie's

Όσο πιο απλά μπορώ

2012-02-05T18:03:00.000+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί δεν το γράφει η Meggie, μόνο το υπογράφει.

Η Meggie τελείωσε.
Στο "γιατί" η απάντηση που ταιριάζει είναι : δεν ξέρω.
Όποια άλλα λόγια είναι περιττά εκτός από ότι την λάτρεψα.

Δεν είναι περιττό όμως να γράψω πόσο πολύ σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ.

Υ.Γ
Μην στεναχωρηθεί κανείς, οι καιροί είναι Άγριοι για κάτι τέτοιο.
Στο mail μου, όσοι θέλουν την παρέα μου και μόνο όσοι μπορούν να την αντέξουν, θα βρουν που είμαι.

Εγώ περπατάω

2012-02-03T00:29:00.000+02:00

Βρέχει.
Με βροχή γύρισα και σπίτι. Τελευταία περπατάω τις νύχτες και είναι πολύ όμορφα. Κάποτε έκανα κάποιες βόλτες με το αυτοκίνητο. Τώρα άλλαξα συνήθειες. Παρότι χειμώνας και μάλιστα γενναίος και παρότι γενικώς έχω ένα θέμα με το ψύχος, απολαμβάνω το περπάτημα σε .. πολικές θερμοκρασίες. Είναι σαν να ισορροπώ με μένα. Προετοιμάζομαι κατάλληλα. Προμελετημένα όλα!!! Το βαρύ πανωφόρι έως κάτω από τα γόνατα, τις αδιάβροχες μπότες, το πιο ζεστό μάλλινο κασκόλ, τα σκούρα κόκκινα γάντια. Βάζω το κεφάλι κάτω και απλά περπατάω, σχεδόν στα τυφλά. Άλλες φορές παίρνω μακρύτερο δρόμο επίτηδες για να συνεχίσω να κινώ τα πόδια μου μηχανικά όπως ακριβώς ταιριάζει σε νυχτερινό περίπατο. Παραδίνομαι στην άσφαλτο, στα πεζοδρόμια, στα πλακάκια, στα στενά. Όμορφη αίσθηση!!! Αλλόκοτη .. υποψία!!! Σαν να με παρακολουθώ από ένα κρυμμένο παράθυρο, πίσω από κουρτίνα χωρίς φως. Και με ακολουθώ. Πολλές φορές νιώθω την απορία αυτής που με κοιτάζει. Τι ψάχνει; Που θα πάω; Άλλες φορές πάλι, τη βλέπω που χασκογελάει αν μπερδέψω τα βήματα, αν σκοντάψω σε κάποιο πεζουλάκι ή πλακάκι του πεζοδρομίου. Δεν με νοιάζει. Περπατάω .. περπατάω. Κινούμαι, άρα ζω. Απότομα σηκώνω το κεφάλι, τη τσάκωσα να με κοιτάζει κατάματα. Κουνάει το κεφάλι πέρα δώθε. Συγκατάβαση!!! Σιγά που θα δώσω σημασία. Την αιφνιδίασα. Ας πρόσεχε. Εγώ περπατάω … και με βροχή.-

Ένα Αστείο … Κορίτσι (ας πούμε)

2012-01-31T11:25:00.001+02:00

Σοβαρά τώρα, σκέφτομαι ν’αλλάξω τον τίτλο της meggies. Όχι το όνομα, το meggie, το έχω αγαπήσει πια όπως και τη φωτογραφία της αν και δεν μου ταιριάζει σε ηλικία, δείχνει πράγματι ένα κορίτσι, παρόλα αυτά μ’αρέσει που κοιτάζει εκεί που δεν μπορεί να τη δει κανείς, χαμηλά. Λέω ν’αλλάξω το Meggie’s, με το «Ένα Αστείο .. Κορίτσι» κι εσείς θα θυμάστε πως εξ’αρχής δήλωσα το «ας πούμε», έτσι για να μην υπάρχει υποψία πως έχω σκοπό να παραπλανήσω, αφού αισίως πλησιάζω τα πρώτα «ήντα»!!!.

Κέφια έχω ε; Από τη μία «Ένα Αστείο ..» και από την άλλη ευθαρσώς και σαφώς δηλώνω την ηλικία μου. Χα χα.

Τώρα θα αναρωτιέστε πως μου κατέβηκε τέτοια ιδέα και  γιατί τέλος πάντων το αναφέρω και δεν το κάνω άμεσα, ασυζητητί.
Λοιπόν η ιδέα προέκυψε «ασύγχρονα». Δηλαδή σε διαφορετικές στιγμές, διαφορετικές φίλες με διαφορετικές εντελώς προσωπικότητες με αποκάλεσαν «Αστεία»!!! Τώρα αν ήθελαν να προσθέσουν και τίποτα άλλο, δεν το νομίζω, ακόμα κι αν το σκέφτηκαν, γιατί είμαι σίγουρη πως με αγαπάνε. Το «Αστεία», τους φάνηκε το ενδεδειγμένο για τα αυτιά μου και πρέπει  να πω πως μου άρεσε πολύ. Με χάιδεψε και με γρατζούνησε δίκαια.
Γιατί το αναφέρω; Για να μου πείτε τη γνώμη σας. Όχι φυσικά αν μου ταιριάζει. Προς Θεού, γνωρίζω πόσο γκρίζα μπορώ να γίνω, κυρίως εδώ, που έχω όλο το ελεύθερο. Ξέρω πως πολλές φορές, πριν αφήσετε ένα σχόλιο, πιθανόν να αναρωτηθήκατε για το μάταιο της προσπάθειας να με σηκώσετε από τα «πατώματα» χαχα. Σκέφτομαι τον Μαχαίρη μου, τη Βολτίτσα, τη καρδούλα μου, τον Ναύτη (ο οποίος κάποτε με απείλησε μάλιστα πως θα λάβει δραστικά μέτρα), τον G.I.P που τόσο ωραίο έθεσε το πρόβλημά μου με τα .. δάκρυα, το flasάκι μου, το Λύχνο, τη Πέλα μου, τη meril, τη V for V, τον Κωσνταντίνο που κατά καιρούς με «έφτασαν» και ιδιωτικώς στο μέηλ μου, τη Ρεγγίνα, τη Μαριάνθη, την Αστοριανή, τον Γαβριήλ, τον Ντένη μου, τον σκοτεινό, το σύννεφο με την πάπια του, το Νόστο, τον Άνεμο, την γλυκιά μου τσιγγάνα και όσους άλλους κατά καιρούς με έχουν υπομείνει στα μαύρα μου.

Μεταξύ μας, το έχω αποφασίσει, αλλά ας κάνουμε μια «αστεία» κουβεντούλα .. έξω είναι Χειμώνας …

Οι δύο αδελφές από την Πράγα

2012-01-29T15:57:00.001+02:00

Μουντό απόγιομα. Γκρίζο. Ο ουρανός κατέβηκε χαμηλά. Μας σκέπασε να μην βλέπουμε ήλιο. Μόνο φως κι’αυτό βαρύ και πηχτό. Σκοτεινό φως. Σκοτεινοί οι άνθρωποι. Σκοτεινή και η ψυχή μου.

*******************************
Πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο.
- Τι κάνεις;
- Τίποτα. Δουλειές της Κυριακής. Εσύ;
- Έρχομαι σε λίγο. Το Σαββατόβραδο ήταν επιτυχημένο.
- Πάντα έτσι. Όσο μπορείς περισσότερο.
- Κανένα νέο;
- Όχι, κανένα. Δεν περιμένω νέα.
- Θα σε δω το βράδυ. Φιλί
- Φιλί. Θα σε περιμένω.
*******************************

Και τώρα το «βιβλίο», σαν να λέμε το «Φάρμακο».
«Οι δύο αδελφές από την Πράγα», Ζερόμ Γκαρσεν, Εκδόσεις «Πόλις».
Μικρό σε έκταση, μόλις 165 σελίδες. Το αγόρασα μέσα στην εβδομάδα. Είναι το βιβλίο που συμφωνήσαμε κάποιοι e-φίλοι να διαβάσουμε και να το συζητήσουμε στο blog της καρδούλας («Με το φεγγάρι αγκαλιά»).
Την πρώτη ανάρτηση, αν δεν κάνω λάθος, έχουμε πει πως θα την κάνει ο καθένας στο δικό του χώρο, με θέμα πως έφτασε το βιβλίο στα χέρια του. Σκεφτόμουν πως ο δικός μου δρόμος θα είναι ο πιο πεζός γιατί δεν θα είχα να περιγράψω ένα βιβλιοπωλείο, μία βόλτα ως εκεί, τον βιβλιοπώλη, τα ράφια, τη μυρωδιά και το χρώμα του χώρου που φιλοξενεί τον γραπτό λόγο εκατοντάδων ανθρώπων, γιατί απλούστατα εγώ τα βιβλία μου συνήθως τα παραγγέλνω μέσω net και τα παραλαμβάνω από ένα κατάστημα που απέχει πολύ από το να’ναι βιβλιοπωλείο. Είναι μόνο μαγαζί παραλαβής, εντελώς ουδέτερο και αρκετά ψυχρό. Έκανα λάθος όμως γιατί αυτή τη φορά το βιβλίο με περίμενε σπίτι. Δεν είχα χρόνο να πάω και ζήτησα να μου το φέρουν.
Αν και η μέρα που το παρέλαβα ήταν εξαιρετικά δύσκολη για μένα, η συνήθεια με οδήγησε στην πρώτη κίνηση που κάνω σχεδόν με όλα μου τα βιβλία. Το μύρισα!!! Το φυλλομέτρησα και το μύρισα!!! Χαζό φαντάζομαι όμως αυτή είναι η πρώτη μου προσέγγιση στο γραπτό λόγο. Η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού και η αναζήτηση για τον δικό του σελιδοδείκτη. Το κάθε μου βιβλίο έχει και τη δική του παρέα για να ξεχωρίζει τις σελίδες ως διαβασμένες και να καταλήγει φυσικά στην τελευταία του όπου και το αφήνω για να ξεχωρίζει όταν το βάζω στη βιβλιοθήκη μου.

Ώρα για το «φάρμακό μου».

Η Ποίηση

2012-01-27T00:59:00.000+02:00

Τι απλά είναι όλα όταν είσαι πεπεισμένος ολότελα!!! Ακόμα κι ό,τι πονάει το κάνεις πιο γλυκά κουμάντο. Σχεδόν χαλαρώνεις και αφήνεσαι. Κάπου θα βγει. Καλώς ή κακώς, έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσεις.

Σοφά το έγραψε η meril,

Μας προλαβαίνει κιόλας

η σιωπή του χρόνου

Να! Μια στροφή έμεινε μόνο

Μη χαθεί

άδικα των αδίκων

κι αν χάθηκε, τι;
Έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι οι άνθρωποι και κάπως έτσι έρχεται η ποίηση.

Να περνάει η μέρα ...

2012-01-21T00:04:00.000+02:00

από το blog του ΝΟΣΤΟΥ

Δεν θυμάμαι και πολλά από το «σήμερα» πάντως το «σήμερα» τέλειωσε. Έτσι λέει το ρολόι. Το ρολόι το πιστεύω. Αφού δείχνει 12, μεσάνυχτα, έτσι είναι.
Καλή μέρα. Αυτό αποφάσισα πως ήταν. Ταχύτατη, ομαλή στη συνήθειά της, κύλησε σαν σελίδα διαβασμένη. Ευτυχώς υποχώρησε το ψύχος, ασυνήθιστο για τα μέρη μου, γλύκανε ο καιρός αναμένοντας τη βροχή. Λίγο πριν δύσει έριξα τα μάτια στον ουρανό, τα σύννεφα βαριά. Δεν θα αργήσει η καταιγίδα.
Πάντως η μέρα πέρασε. Αυτό είναι σίγουρο. Είναι παρηγοριά.
Να περνάει η μέρα χωρίς «σαλέματα».
«Σάλεμα» του νου!!!! Να αποφεύγεται λόγω άγνοιας τι και πως θα μας ξημερώσει. Η λογική δεν υποστηρίζει τη γνώση του.
Πάντως ο Νόστος επιχείρησε μια έξοχη περιγραφή. (Θα την βρείτε εδώ.)
Παρόλα αυτά δεν μπορώ ν’αποφύγω την ερώτηση, από την ώρα που διάβασα το κείμενο αυτό. Πώς να είναι άραγε σε τόσο βάθος, όσο η άβυσσος του νου;

Είπαμε όμως, η μέρα πέρασε …

ξεχάστηκα ..

2012-01-16T00:45:00.000+02:00

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Λέκκας, «ΑΣΙΚΙΚΟ ΠΟΥΛΑΚΙ», 1996.

στο πως να ξεχάσω ... αλλά ...
χαρά στη λύπη μου και λύπη στις χαρές,
ζωή δική μου και ζωή μου δυο φορές ...

ήρθε σαν μήνυμα, το πήρα σαν δώρο,
σαν χάιδεμα στη πλάτη,
σαν χαμόγελο μ'αγάπη,
σαν αγκαλιά που άνοιξε να με χωρέσει,
σαν να με φύσηξε αέρας για να με δροσίσει

έλειψα πολύ, όχι μόνο από δω, αλλά από όλους σας, υπάρχουν χρόνοι που περνάνε άχρονα, σαν να μην έχουν υπόσταση, που τα μαζεμένα χύνονται και τα αδειανά πετιούνται, ακόμα δεν είμαι σίγουρη το πως θα συνεχίσω, όμως απόψε χαίρομαι που είμαι εδώ και χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς εκεί έξω ...

σας ευχαριστώ
την αγάπη μου

Ήμουν ..

2011-12-13T00:56:00.000+02:00

Ήμουν και καλύτερη ...
ήμουν άφθονη ...
ήμουν η γη πριν αποκτήσει το φλοιό της

ήμουν και αστεία
τόσο όσο μοιάζουν όλοι οι εθελοντές,
είτε στον έρωτα, είτε στο τσούρμο ενός κάποιου καραβιού ... τέλος πάντων

Σπύρος Πλασκοβίτης

"Η Πόλη"

Εκδόσεις Κέδρος

---------------------------------
Όταν με "συναντάω" σε γραμμές βιβλίων ...
χαίρομαι χαρά μεγάλη,
βγαίνω από το αδιέξοδο της αυτογνωριμίας ...

Μοιράζομαι ...

2011-12-01T00:03:00.000+02:00

Έτσι ξεκίνησα πριν 3 χρόνια.
Αυτή τη φωτογραφία είχα διαλέξει για την πρώτη μου ανάρτηση ως meggie.
Η δεύτερη πνοή ήταν : meggie

Ένα λιμάνι (Χανιά) η φωτογραφία της πρώτης ανάρτησης ως νοτα.
Ένας λύκος ήταν η νοτα.

Δύο πρόσωπα δικτυακά που είμαι εγώ ασχέτως χρόνου ή .. αναπνοής.

Όπως έβαλα τις πρωταρχικές φωτογραφίες δίπλα δίπλα και τη μία κάτω από την άλλη, στο τυχαίο επιλογών άλλου χρόνου και άλλης στιγμής, μου "μιλάνε" και μου δείχνουν το ίδιο. Εμένα όμοια κι απαράλλαχτη στο χρόνο.

Είμαι πάντα στο ίδιο μονοπάτι!!! Στο ενδεχόμενο.
---------------------------------

Με τους αγέρες, ειδικά του πελαγίσιους πάντα τα πήγαινα καλά. Κι εδώ μέσα, στις σελίδες μου στο net, είμαι στο .. πέλαγος με όλων των ειδών τ'αγέρια. Είμαι 100% εδώ, ακόμα κι όταν έχει μπουνάτσα φοβερή (ίσως ιδίως τότε) γιατί την νηνεμία τη φοβάμαι περισσότερο κι από τη μεγάλη τρικυμία. Ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται, λένε, μα δεν μου λέει τίποτα το "φαίνεσθαι". Μεγάλη η απάτη του.
--------------------------------

Προσπαθώ να μοιράζω εμένα σε σας και να μοιράζομαι εσάς με μένα όσο με υποστηρίζει το "μυαλό" μου, η "μνήμη" μου και κυρίως η "ψυχή" μου.

Το μεγαλύτερο αγαθό λέγεται : Μοίρασμα.

Χάθηκα μέσα στη ζωή μου

2011-11-23T10:16:00.000+02:00

Αύγουστος, φώτα στην παραλία
τα πλοία φεύγουν για τα νησιά.
Φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία.
Με γέλασες και είναι αργά.

Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας
στην παραλία τη σκοτεινή.
Χάθηκα μέσα στη ζωή μου,

χαθηκες μέσα στη βροχή...

Ζαλισμένα ...

2011-11-17T00:36:00.001+02:00

Ζαλάδα. Γυρίζουν τα πάντα στο μυαλό μου. Χαπάκια κίτρινα φτιάχνουν κύκλους γύρω μου. Δεν είμαι κι άσχημα. Απαντώ πριν με ρωτήσεις. Συνήθεια κι αυτή!! Τι κάνεις; Δεν είμαι κι άσχημα. Πάλι καλά, άλλωστε έτσι κάπως είμαστε όλοι μας. Ναι, φυσικά, όταν υπάρχει παρέα, όλα πιο εύπεπτα, πιο γλυκά, παρήγορα. Όλοι όχι κι άσχημα, κάποιοι καλύτερα, μα τώρα τέτοια θα λέμε ή μη χειρότερα; Φυσικά το μη χειρότερα καλύπτει τις ζαλάδες, τα χαπάκια, τους τρόμους, τα μετρήματα της χασούρας, της ανημποριάς, του ανυπεράσπιστου, του έρμαιου και τόσων άλλων. Οι ζαλισμένοι δεν τα βρίσκουν όλα εύστοχα και που καιρός τώρα για σπουδή σε λεξικά. Ό,τι λέξεις έμειναν κι αυτές στο μόνο στόχο, στο μη χειρότερα. Και νόμιζα πως ξεμπέρδεψα με τις σοβαρές ελπίδες – όνειρα. Κι όμως, τσουπ, η πιο κυρίαρχη, η αυτοσυντήρηση με κάνει διαρκώς να μου λέω, είσαι στα μη χειρότερα ακόμα, δεν είσαι κι άσχημα, άλλοι έχουν φτάσει στο πάτο και έχουν συστηθεί ήδη στην απόγνωση, εσύ ψηλαφείς ακόμα παρυφές της.

Το μόνο που με πειράζει σ’αυτή την ευτυχισμένη άθλια ζαλάδα μου είναι πως όλα μου γλιστράνε απ’τα χέρια. Τα πιάνω με δύναμη, μα τα πετάω άθελά μου. Τα τσιγάρα κάτω, ο αναπτήρας λίγο πιο κει, ο σελιδοδείκτης χαμένος στα σκεπάσματα, η στάχτη θα πέσει πάνω μου, το βιβλίο έγειρε αγκαλιά μου. Έπεσε και ο φόβος μου. Ό,τι γίνει, θα γίνει. Πριν ζαλάδας εποχή έδινα όρκο πως θα έπεφτα μαζί τους. Τώρα τα κίτρινα χαπάκια με κρατάνε χωρίς βάρος. Έχει πέσει κανείς ενώ δεν ζυγίζει δράμι; Η φυσική μάλλον εδώ θα απαντούσε με πείραμα κι εγώ το πειραματόζωο ορκίζομαι πως είμαι η απόδειξη. Χωρίς κύτταρο μάζας ρίχνω κάτω ζαλισμένες λέξεις.

Κάτω, καταγής, υποταγής.

Και η φωτογραφία απόψε, αυτή που βάζω γύρω από τα λόγια μου, θα είναι ζαλισμένα τυχαία.

Για να δούμε τι θα δούμε ….

Όποια πρώτη βρω.. γιατί για να με βρει αυτή πρέπει να αποδεχτώ την τύχη

Ένα ρολόι

2011-11-12T01:37:00.000+02:00

Ένα ένα τα κομμάτια μου μ’αφήνουν ..

Αναρωτιέμαι ακόμα γιατί ποτέ δεν άφησα κανένα εγώ

Ίσως γιατί ποτέ δεν αγόρασα ρολόι, γιατί ποτέ δεν μου χάρισαν ένα, γιατί ποτέ δεν κοίταξα την ώρα, γιατί ποτέ δεν με’νοιαξε ο χρόνος

Άχρονη κι ασύγχρονη πάντα ..

Πότε σημαίνει άραγε η ώρα που τελειώνουν οι αναμνήσεις;

Όταν μένει ακίνητος ο νους

Όταν ξεχνάει η καρδιά να μετράει χτύπους

Όταν αρμενίζεις στο ταβάνι

Όταν ξεχνάς να ξυπνήσεις

Αν θυμηθώ, αύριο, ένα ρολόι ..

Για το διάλειμμα ..

Μόνο ...

2011-11-09T14:43:00.000+02:00

Ο Ανώτατος και η κατώτατη

2011-10-30T10:15:00.000+02:00

Ανώτατος Άρχοντας : Παράπονο και δάκρυ. Τον είπαν προδότη και .. αποχώρησε, στεναχωρήθηκε και βούρκωσε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες για την αδικία που του έγινε από … κάτι «λίγους». Έβγαλε και ανακοίνωση προς το πανελλήνιο για να διαδώσει το Παράπονό του. Θίχτηκε το φιλότιμό του και προσβλήθηκε ιδιαίτερα γιατί κουβαλάει στους ώμους του τον θεσμό του Πρώτου Πολίτη της Ελλάδας.

Κατώτατη Ελληνίδα: Απόγνωση και απελπισία, χωρίς δάκρυα γιατί δεν υπάρχει χρόνος γι’αυτά αλλά και γιατί δεν υπάρχουν γύρω μου … τηλεοράσεις. Με είπαν ... κορόιδο, χαζή, ηλίθια, ευκολόπιστη, ονειροπαρμένη, τεμπέλα, ανιστόρητη, πλεονέχτρα, και τελευταία, και κλέφτρα. Η αλήθεια είναι πως αρχικώς μου το έλεγαν ευγενικά, με περισπούδαστες εκφράσεις, πλην σαφώς. Επίσης αλήθεια είναι πως δεν μου το είπαν λίγοι αλλά πολλοί. Πάρα πολλοί, όσοι δεκαετίες υπηρετούν θεσμούς ή έγιναν οι ίδιοι θεσμοί με το "έτσι θέλω" στην πατρίδα μου. Γραφείο τύπου δεν διαθέτω, οπότε τα παράπονά μου που στην ουσία ήταν απορίες περί του τι είναι δίκαιο και τι άδικο, δεν είχαν αποδέκτες το πανελλήνιο, αλλά ελάχιστους γύρω μου. Παρόλα αυτά και συναισθανόμενη πλήρως την ευθύνη της πολιτικής μου «βλακείας» για πολλά χρόνια, πληρώνω ως εξιλέωση προς τα παιδιά μου, όσο μπορώ ακόμα, ό,τι ανακοινώσεις – φόρους μου επιβάλουν δια ροπάλου πλέον, ζώντας με τον τρόμο τι θα φέρει η επόμενη μέρα.

Και τώρα, η κατώτατη – εγώ, θίχτηκα από την ευθιξία του Ανώτατου – πρώτου πολίτη που κατάπιε το τίτλο του στο ονοματεπώνυμό του!!!

Οι θεσμοί κ. Ανώτατε δεν έχουν ονοματεπώνυμα, ούτε προσωπικές ιστορίες πίσω τους.

Τα πρόσωπα που Υπηρετούν θεσμούς όμως, μπορούν να γράψουν Ιστορία. Σκεφτείτε το.

Το μόνο σύμβολο με Ιστορία είναι η Ελληνική Σημαία κι αυτή γράφηκε από Ανώνυμους.

Για τη Δήμητρα ...

2011-10-26T09:04:00.002+03:00

Η σκιά (της)

- το ποίημα αυτό της Δήμητρας - Φυσικένια, το είχε αφήσει ως σχόλιο σε ανάρτηση δική μου και με αυτό έκλεισε το blog της :

http://3littlecharmingquarks.blogspot.com/ -

(που έγινε και δική μου)

Σκουριά που έσταξε τούτη η μέρα
στη μεγάλη ανεντράδα της αυλής!
Όπως η αρμύρα που μένει στο μάγουλο
από μια στάλλα δάκρυ
που κατρακυλάει αντάμα
με "ύδωρ και όξος"
-σαϊτεμένα-
απ' τη λόγχη του μεγάλου στρατηλάτη
εκατόνταρχου.
Μη μ' αποφεύγεις λυπημένη μου σκιά.
Άσε με να σε φτάσω
ν' αγγίξω την παραμορφωμένη σου χροιά
που μετουσιώνεται αργά σε οπτασία.
Πέθαναν πια οι λυπημένοι πρίγκιπες
μα ζουν ακόμη οι νεράιδες
κι οι πριγκίπισσες
στις παραμυθίες της γιαγιάς.
Γι' αυτό μην κλαις για μένα
που έγινα της νύχτας αερικό:
μου είπανε πως έχει ήλιο κι η σελήνη...

Χρόνια σου πολλά

Η λαλιά

2011-10-21T15:39:00.000+03:00

Διάβαζα το βιβλίο μου. Ωραίο το σκηνικό μπροστά μου. Θάλασσα! Δίπλα μου μια παρέα κουβέντιαζε. Μικρή παρέα από τρεις τέσσερις άντρες, γνωστοί μου σχεδόν όλοι. Ο ένας εξ’αυτών πολύ πολύ γνωστός.

Γι’αυτόν λοιπόν εδώ και χρόνια είχα πάντα μια απορία που με κανέναν τρόπο δεν μπορούσα να λύσω. Είπαμε, αν και τόσο οικείος μου, δεν κατάφερνα να «κατανοήσω» την αλλαγή που πέτυχε στον εαυτόν του με το πέρασμα των χρόνων.

Η γνωριμία μας μετράει εικοσιπενταετία και με το συνήθειο που έχω να «ψάχνω» τους ανθρώπους, θεωρώ πως αυτόν το έψαξα ενδελεχώς, με επιμονή και συνέπεια. Εκεί γύρω στα 30 του ήταν καταθλιπτικά στερημένος από κοινωνική ζωή. Η μειονεξία του στην επαφή με τον κόσμο, με τους ανθρώπους ήταν τόσο φανερή και τόσο βαθιά που ήταν σχεδόν ολομόναχος. Γύρω στα 40 του παρέμενε στη μοναξιά του και ήταν τόσο μπερδεμένος στο να ζει με τον εαυτόν του, στο να προσέχει τον εαυτόν του που πολλές φορές σκεφτόμουν πως το πιο πιθανό είναι να μην ήξερε πως υπάρχουν κι άλλοι γύρω του. Όταν έφτασε τα 50 όμως σαν κάτι να του κίνησε την περιέργεια έξω από το «μέσα του» και ανακάλυψε πως περιτριγυρίζεται από όμοιούς του. Σταδιακά πλησίασε τον περιβάλλον του. Όχι άτσαλα, όχι βεβιασμένα. Σταθερά και από λίγο τη φορά. Και άρχισε να «μιλάει». Άρχισε να «συζητάει». Ποτέ για τον εαυτόν του και πάντα για οτιδήποτε άλλο.

Τον άκουγα λοιπόν, ενώ ήμουν σκυμμένη στο βιβλίο μου. Ίσως και να με ενοχλούσε λίγο γιατί με αποσπούσε από τις σελίδες μου. Η φωνή του ήταν η πιο δυνατή και το γέλιο του το πιο συχνό. Γύρισα και τον κοίταξα. Ξαναγύρισα στο βιβλίο και διάβασα: «αρέσκεται κανείς, όταν ακούει τον εαυτό του να μιλά, κι αυτό είναι πάρα πολύ εύκολο». Να τι είχε αλλάξει!!! Η ομιλία ως συμμετοχή στη ζωή. Η ομιλία ακόμα και χωρίς να «βγάζεις» τον εαυτόν σου έξω. Η ομιλία που σου προσφέρει καταφύγιο. Η μιλιά σου, η λαλιά σου. Τι πιο εύκολο! Τι πιο απλό!

Πως το έμαθε άραγε αυτό;

Μάτια μου

2011-10-10T00:27:00.000+03:00

στεγνά

μέσα στην υγρασία ...

κάποτε θα μιλήσουν

Τιμή σε ένα Σαββατόβραδο

2011-09-25T00:39:00.000+03:00

Καθισμένη σε μια καρέκλα.

Δεν ακούω, δεν βλέπω, μόνο νιώθω ένα βλέμμα σαν να ήταν πάνω μου. Δεν είναι. Δεν θα είναι. Γυρίζω το κεφάλι μου εκεί που με καλεί. Χαμογελάω αυθόρμητα. Μετράω τους μήνες που έχω να κάνω κάτι αυθόρμητα. Πολλοί. Αναρωτιέμαι γιατί. Το ξεχνάω. Και χαμογελάω στην ξέχωρη ώρα που όλα τα ξεγελάω. Εγώ μόνη μου το καταφέρνω. Ακουμπάω στη πηγή. Αργότερα το άδοξο μέτρημα. Κρίμα μου. Το γράμμα φτιάχνεται όμως μόνο του. Τιμή σε ένα Σαββατόβραδο… όπως η φαντασία του παρελθόντος το έφτιαξε. Η φαντασία με τρελαίνει και τρελαίνεται ώρες – ώρες. Υπάρχει γιατί δεν κουβαλάει βάρη. Θεριεύει. Παλεύω μαζί της. Νικάω και κλαίω. Χάνω και χαμογελάω. Πάρε το βλέμμα σου. Έτσι κι αλλιώς το ρίχνεις στα χαμένα. Δεν βγάζω νόημα απ’αυτό. Κάποτε μπορεί. Τώρα όχι. Κατάλαβα. Χωρίς νόημα είναι όλα πιο εύκολα. Κι όμως, τόσο ξόδεμα για μια έννοια, για μια γνώση, για μια βεβαιότητα, για μια ανάγκη. Χωρίς να ξοδευτείς δεν μαθαίνεις. Έμαθα! Τη γνώση τι την κάνουμε; Απάντησε κανείς σ’αυτό;

ΒΥΘΟΣ ..

2011-09-20T00:35:00.000+03:00

στο σκοτάδι της νύχτας

του βάθους

του χρόνου

της άλλης όψης

μέχρι να ξημερώσει

ή να δύσει ..... η Αγνωσία

Το χρώμα της ψυχής μου

2011-09-04T10:53:00.000+03:00

Aqua Marina θα πει στα ιταλικά, νερό της παραλίας.

Είναι το Χρώμα της ψυχής μου.
Ενίοτε βαθαίνει αλλά συνήθως "με συναντάω" σ'αυτή την απόχρωση ..
μπορεί και σ'αυτή τη κατάσταση ..
μικρά μικρά κομματάκια σαν ρόγες σταφυλιού ..

(ας όψεται ο Οδοιπόρος που μου θύμισε

τα χρώματα της ψυχής)

!!!

2011-09-01T12:37:00.000+03:00

καλημέρα Φθινόπωρο

"Φίλοι"

2011-08-26T12:34:00.000+03:00

Ένα μικρό βιβλίο, μόλις 140 σελίδων, του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με κυρίως θέμα τη φιλία. Τρεις φίλοι "περπατάνε" τη ζωή τους και ο ένας απ'αυτούς διηγείται προσωπικές "ιστορικές στιγμές" τους που συγχρονίστηκαν στην ιστορία της Ελλάδας.
Γλυκό, με σωστή δόση ρομαντισμού - κυνισμού και με απλές, μικρές προτάσεις για να .. μένουν.

"Η ζωή, ως γνωστόν, απεχθάνεται το κενό." (!!!)

Το Όνειρό Μου

2011-08-25T09:49:00.000+03:00

Να μη θέλεις να φύγεις ακόμα κι όταν ο ήλιος έχει δύσει...

και που να πας;

Αύγουστος 2011

2011-08-21T21:41:00.001+03:00

στα όμορφα
μ'έβαλες να κοιμηθω
ένα βράδυ
και το πρωι
μονάχα η έλλειψη
μαρτυρούσε το προφανες
μ'έβαλες
να περπατήσω φεγγαροδροσιες
και ηλιοκαρβουνιασμένες
παραλίες
μ'όποια σειρα ήθελα
μια δροσια
μια φωτια

μ'έβαλες να κοιμηθω
στα όμορφα
ένα βράδυ...

κουρασμένος
σου γύρισα τη πλάτη
το πρωι που ξύπνησα
δεν έλειπες εσυ
εγω είχα ξεχαστει εκει πέρα
κι η έλλειψη
δήλωνε το προφανες

μην με ξεχνας
δεν θέλω να γλυτώσω
γιατι αν με θυμάσαι
εκει θα κοιμάμαι
κάθε βράδυ
και το πρωι
θα σουλατσάρω
με γυμνες τις φτέρνες
κι ένα καπέλλο ψάθινο
στα όμορφα
που ανελειπως
μέσα σου είναι ριζωμένα...

o Ναύτης είπε (για να μην λέω ..)

κι έτσι .. τέλος στις διακοπές

ήταν όμορφα
και τα όμορφα λένε πως τελειώνουν

ας είναι κι έτσι

Τρεις

2011-07-31T19:47:00.000+03:00

Μάζευε τα πράγματά της.

Χωρίς τάξη αλλά με πρόγραμμα. Όχι, τα πολύ τακτικά δεν την διευκόλυναν. Ήταν σαν να της στερούσαν κάτι από τη φαντασία της. Οι άλλες δύο την κοίταζαν. Η μία είχε ήδη βουβαθεί εδώ και καιρό, απλά παρατηρούσε τις «πληγές» τους που πλέον ήταν πιο βαθιές. Η άλλη μάλλον ψιθύριζε μασώντας τις λέξεις, σχεδόν μερικές τις κατάπινε, αλλά που και που χαμογελούσε κι όλας.

Κοιτάχτηκαν και οι τρεις τους. Η μία στο παράθυρο, η άλλη στη πόρτα και αυτή στη μέση του δωματίου, πάνω από τη βαλίτζα της. Οι άλλες δεν είχαν κάτι να μαζέψουν. Τι βολικό!! Πέρασαν το κατώφλι. Χωράνε και οι τρεις στο κόσμο τους, στο ίδιο δωμάτιο όμως είναι υπερβολή. Τώρα το ξέρουν.

Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχουν «όρια», «τέσσερις τοίχοι». Η λύση περιμένει έξω από την πόρτα.

Σε επιφυλακή

2011-07-29T16:21:00.000+03:00

Φωτ: Χριστίνα Καραγιάννη

Έχει παλιώσει το βιβλίο, έχει φθαρεί σίγουρα το εξώφυλλο και οι σελίδες έχουν ταλαιπωρηθεί, το χαρτί έχει πάρει και λίγο χρώμα σκουριάς, τόσο, όσο ακριβώς χρειάζεται για να δείχνουν τα γράμματα πιο .. σοβαρά.

Σκέφτομαι καιρό τώρα να το φυλλομετρήσω γενναία ..

Νομίζω πως χρειάζεται να ξορκίσω, ξεμπροστιάζοντας, κάτι φαντάσματα που με κυνηγάνε χρόνια...

Ποια καλύτερη εποχή από τον βασανιστικό Αύγουστο;

Αν υπήρχε η δυνατότητα να παραλείψω έναν μήνα από το έτος, σίγουρα θα τον διάλεγα.

Από Δευτέρα, θα είμαι σε επιφυλακή.

καλοκαιρινά χαμόγελα

2011-07-22T09:56:00.001+03:00

κάτι από χθες ..

σ' ένα παραθαλάσιο μπαράκι,

μια μικρούλα, κοκκινομάλλα, χαμογελώντας

το τραγούδαγε ...

καλοκαιρινά .. χαμόγελα !!!!

για σένα

2011-07-20T20:55:00.000+03:00

Είναι λίγο για ... δώρο, το ξέρω

όμως αυτές οι σταγόνες που λαμπυρίζουν

είναι ό,τι πιο πολύ είχα να σου δώσω

χρόνια σου πολλά

???

2011-07-06T15:47:00.001+03:00

Ποιος μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης;

Να σε εγκαταλείψει η εμπιστοσύνη.

Μετά ούτε τα .. όνειρα δεν σε σώζουν...

Γι’αυτόν τον έναν …

2011-06-18T00:08:00.000+03:00

που είπε να σταθεί για λίγο

να μυρίσει και να μυριστεί

ό,τι αλλιώς δεν νιώθεται

έχω να πω πως άργησε

και παρόλο που σκιάζομαι

τα αποκαΐδια

μαζεμένα στη γωνιά τα σάρωσα

να τα’βρει το πρωί

σημάδι πως τον περίμενα πολύ

ένα βήμα πιο κάτω η θάλασσα .. πάντα

"με το φεγγάρι αγκαλιά"

2011-06-07T00:00:00.000+03:00

Οι καιροί δύσκολοι κι εγώ μέσα στη μούχλα να μουχλιάζω. Μου φαίνεται. Δεν κρύβεται και διόλου άλλωστε δεν νοιάζομαι να το κρύψω. Όπως έλεγα και το απόγευμα σε κάποιον πιότερο με απασχολεί να καλύπτω όσο καλύτερα γίνεται όσα και ό,τι με πληγώνει. Είναι πέρα για πέρα αλήθεια πως ντρέπομαι να εκθέτω τις πληγές μου. Όπως όλων μας κακοφορμίζουν αφόρητα και απαίσια που στιγμές έχω αναρωτηθεί πως τις κουβαλάω μέσα μου έτσι όπως ζεύουν…

Μέσα λοιπόν σ’αυτή την «εικόνα μου», σήμερα, Δευτέρα και λίγο μετά τις 11 φτάνει στο γραφείο μου η αλληλογραφία. Ξεχωρίζει ένα κίτρινος φάκελος με πανέμορφα γράμματα πάνω του από την Θεσσαλονίκη. Ο ταχυδρόμος ζητά την υπογραφή μου γιατί είναι συστημένη επιστολή κι εγώ .. παραλαμβάνω ένα Δώρο. Αυτό…

από εδώ

Δεν μου άλλαξε τη μέρα, δεν με έκανε πλουσιότερη, δεν με έκανε ομορφότερη, ούτε ευτυχέστερη. Μόνο να .. με Φώτισε μέσα στη μουντάδα μου με ένα φως, απαλό και γαλάζιο γιατί έτσι νιώθω την απλότητα εγώ. Μια αχτίδα καρδούλας έφτασε στα χέρια μου και σας το δείχνω περισσότερο για να νιώσω κι εγώ πάλι και πάλι πως είναι το «δόσιμο» … αυτό το υπέρτατο Αγαθό.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

εδώ, δημόσια κι επίσημα (χαχα)

όπως ακριβώς πρέπει να λέγονται τα «ευχαριστώ» κατ’εμένα.

Η σιέστα του μυαλού

2011-06-03T19:18:00.000+03:00

Ανάπαυση μέσα .. στη κούραση.

Έγκλημα πιθανόν.

Ποιος ξέρει;

Εγκλήματα που δεν διώκονται από την «κοινή» γνώμη .. παραγράφονται άμεσα.

Οι υποψίες απαιτούν αποδείξεις αλλά οι ενδιαφερόμενοι κωφεύουν σε ρητορικά σχήματα της λογικής.

Αδιάφορο εν τέλει.

Αναζητείται θύτης.

Το θύμα εύκαιρο και η αιτία μακρινή όσο το είδος του ανθρώπινου γένους.

Ουδείς δεν προσφέρεται.

Ποιος νοιάζεται;

Αχ, αυτά τα απομεσήμερα του καλοκαιριού που ποτέ δεν θα μου μάθουν την ιστορία τους …

Τι έξαψη!!

Τι ιδρώτας!!

Τι κάματος!!

Και όλα .. μια σιέστα του μυαλού!!

Υπέροχες τέτοιες μέρες..

2011-06-01T00:44:00.000+03:00

Ξεκινάς το πρωί με ένα «επείγον» τηλεφώνημα που τερματίζει πριν καν πεις δεύτερη κουβέντα .. έτσι, κάτι σαν τελεσίγραφο. Σηκώνεις το κεφάλι και δεν καταλαβαίνεις πως έχει ήλιο έξω .. βλέπεις σκοτεινιά και βάζεις τα χέρια μπροστά για το επόμενο βήμα που λέγεται καθημερινή δουλειά. Ζόρια.. Συνηθισμένη παρέα ... Απορία: θα βγει το ωράριο; .. Απάντηση: πάντα βγαίνει! Άρα .. δεν χρειάζονται σκέψεις. Σκύβεις το κεφάλι και .. ξοδεύεις τις ώρες σου όπως χρόνια έχεις συνηθίσει να κάνεις.. απλά δουλεύοντας .. κι έτσι όπως έχουν φτάσει τα πράγματα τώρα θα πρέπει να νιώθεις και χαρά που σκύβεις και .. υπάρχει δουλειά να κάνεις και .. ώρες να σκοτώσεις. Πεθαμένες κι αυτές .. πεθαμένη κι εσύ .. σηκώνεις κάποτε το κεφάλι και η μέρα άρχισε και τέλειωσε .. ευτυχώς ερήμην σου αλλά προμελετημένα .. από σένα και για σένα και πριν από σένα ..

Υπάρχουν τέτοιες μέρες..

«Οι λέξεις της οθόνης»

2011-05-19T02:10:00.000+03:00

Έχει μείνει λίγο ποτό ακόμα, τα τσιγάρα δεν τελειώνουν και οι γόπες τους ξαπλώνουν η μία πάνω στην άλλη …

«Οι λέξεις της οθόνης» συντροφιά ήρθαν ξανά .. απρόσμενα όπως όλα τα αποτυπώματα. Γυρεύουν βόλτα στο ξημέρωμα. Πώς ν’αρνηθεί κανείς; Και γιατί άλλωστε; Το «ναι» η πιο ήπια λέξη που προφέρθηκε ποτέ. Μην περιμένεις να κάνω σύγκριση με το «όχι». Όποιος το γνωρίζει δεν χρειάζεται σκονάκια για το διαγώνισμα…

Με πέτυχαν «οι λέξεις της οθόνης» απόψε να σεργιανάω για λίγο «ξέχασμα» και με ξεδιάλεξαν σωστά, ακριβά, τόσο που με ξάφνιασες. Διαβάζεις και πίσω τους ε; και μέσα τους ε; Καλά κάνεις. Χρειάζεται. Αξίζει.

Λοιπόν κατά πως τα λες, είναι. Ασυνεπώς οδεύω και στις δυό πλευρές του φεγγαριού με χίλια μπαγκάζια φορτωμένη… και το σκοινί να σέρνεται ξοπίσω.

Το βάρος με συνειδητοποιεί και το βάθος με θεριεύει.

Άκου ή μάλλον δες κι εσύ, σαν λόγια της οθόνης, κάτι τρελά οξύμωρα φαινόμενα που γεννιόνται ερήμην της λογικής, με λαγοκοιμισμένο πάθος που γελάει τρανταχτά με τα καμώματά της ..

Η ώρα σου ήταν η τέλεια στιγμή. Ν’ανοίξει λίγο το καπάκι, να βρω τα γράμματα, να φτιάξω της οθόνης τη ζωή μου… να βγάλω ό,τι διαβάζεις.

καλημέρα

2011-05-11T08:24:00.000+03:00

όλη η γλύκα μιας νέας καλημέρας ...

Περνάμε απέναντι;

2011-05-01T22:25:00.000+03:00

Κρύβομαι

σπρώχνομαι στο βάθος

χωρίς ίχνος λύπης

στις νότες χάνομαι

Αποδέχομαι

Τι όμορφα!

Τι άγρια χαρά!

Τι υπέροχη κατάληξη!

εδώ λοιπόν

μαζί και μόνη

να ξέρω όμως ΠΩΣ θα’ταν ..

τα δάκρυα μην τα λογαριάζεις

ποιος νοιάζεται για τέτοια

μόνο υγρά είναι

το Χαμόγελο το θυμάμαι

το θυμάμαι πάντα

ή για όσο

όπως προτιμάς

Χαμόγελο της καρδιάς

γλυκό και σπάνιο

σβήνει και Ζει

Περνάμε απέναντι;

... as night

2011-04-29T16:14:00.000+03:00

δεν υπάρχουν λόγια γι'αυτή τη μελωδία

μόνο .. ένα ευχαριστώ

σ'αυτόν που μου την γνώρισε

Δεν παίζεται...

2011-04-26T20:37:00.000+03:00

Μαζεμένη σε μια γωνία.

Όχι φοβισμένη, μόνο συρρικνωμένη.

Να μην πιάνει χώρο, να μην κάνει θόρυβο.

Αόρατη και άηχη.

Το θεριό τελικά είναι μεγαλύτερο.

Δεν το ξεγελάει.

Πότε άλλωστε ξεγέλασε κανέναν;

Πότε άλλωστε ξεγελάστηκε η ίδια;

Ας ομολογήσει την αλήθεια της.

Ποτέ.

Δεδομένη στο έπακρο.

Διαθέσιμη στο άπειρο.

Προβλέψιμη όπως λέμε διάφανη.

Δεν παίζεται η ζωή έτσι.

Δεν παίζεται...

το μολύβι χωρίς γόμα

2011-04-19T00:09:00.000+03:00

διαβάζω .. γρήγορα
ψάχνω .. κάπου θα’μαι κι εγώ
ξαναδιαβάζω .. πιο αργά
μήπως το πέρασα το κομμάτι μου
μη μου διέφυγε ίσως η λέξη
με το δικό μου όνομα πάνω της
κι άλλη μια φορά, πάλι ..
θα τη βρω, απλά κρυμμένη καλά είναι
ή απρόσεχτα στριμωγμένη
ή επίτηδες κάτω από άλλη φυλαγμένη ..

πόσες φορές την παθαίνω έτσι ..!!!
πόσες πολλές φορές
ξεχνιέμαι και νομίζω πως κρατώ εγώ το μολύβι ..
το μολύβι χωρίς γόμα

Αύριο είναι Κυριακή ..

2011-04-16T21:02:00.000+03:00

νὰ τραβᾶς τὴν κουρτίνα

ἕνα Κυριακάτικο ἀπόγευμα

καὶ νὰ κοιτᾶς τὸν ἔρημο δρόμο:

νά τί σημαίνει θάνατος

Νίκος Σφαμένος

Απάντηση στο γράμμα

2011-04-11T23:31:00.000+03:00

Για την Ρεγγίνα μου που με πλέκει πάντα στα δίχτυα της ...

1. What do you order at Starbucks? Τι παραγγέλνεις στα Starbucks?
Λυπάμαι αλλά δεν τα ξέρω αυτά, οπότε .. τίποτα

2.What's one thing in your closet that you cannot live without? Eνα αντικείμενο απο τη ντουλάπα σου χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζήσεις
Τις ζακέτες μου. Τις αγαπάω.

3. What's one thing that most people probably wouldn't know about you? (Τι είναι αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα γνώριζαν γιά σένα)
Ότι διαθέτω φαντασία. Κανένας δεν μπορεί να μαντέψει πόση .. σχεδόν αιφνιδιάζομαι κι εγώ.

4. Name one thing that you want to do before you die (Ονόμασε κάτι που θα ήθελες να κάνεις πριν πεθάνεις)
Ένα ταξίδι μονάχη μου.

5. What's one food that you cannot live without? (Μιά τροφή χωρίς την οποία δεν μπορείς να ζήσεις)
Ε, όχι και να μην μπορώ να ζήσω … πάντως λατρεύω τα ζυμαρικά γενικώς.

6. What quote/phrase do you live your life by? (Μιά φράση που χαρακτηρίζει τον τρόπο που ζεις)
Καταβάλω προσπάθειες να ξεπεράσω τον .. Βέγγο.

7. What's your number one most listened song on iTunes?(Ποιό είναι το τραγουδι που ακούς περισσότερο στο i Tunes)
Εδώ δυσκολεύουν τα πράγματα. Κατά ένα περίεργο τρόπο και κατά ένα περίεργο λόγο την «πριγκηπέσα» ..

8. What kind of style would you define yourself as having? (Tι στυλ θεωρείς ότι έχεις)
Μ’αρέσει η άνεση της σπορ εμφάνισης και την ακολουθώ χωρίς υπερβολές.

9. Favorite number (Αγαπημένος σου αριθμός)
Χωρίς δεύτερη σκέψη το 2.

10.Two hobbies (Δύο χόμπυ σου)
Βιβλία και .. blogging

11. Two pet peeves (Δύο χαρακτηριστικά που μισείς ή σε ενοχλούν)
Με ενοχλούν όσοι δεν σκέφτονται και μισώ το «δήθεν».

12. Guilty Pleasure (Απόλαυση που σου δημιουργεί ενοχές)
Νιώθω ενοχές όταν δεν μπορώ να συγκρατήσω τον αυθορμητισμό μου.

13. Ποιο είναι το αγαπημένο σου vampire
Παρακαλώ;;;

14. Αγαπημενα Cartoon
Ντόναλτ Ντάκ!

15. Ποιο είναι πιο σημαντικό:αγάπη, φήμη, δύναμη, ή λεφτά?
Όποιο και το πιο σπάνιο …

16. Αν μπορούσες να ζεις σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο, ποια θα ήταν, και γιατί;
Στο Βυζάντιο. Δεν ξέρω γιατί .. μάλλον με προκαλεί το σκότος του όσο και το φως του.

17. Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν;

Διάβαινα δύσκολους δρόμους ...

κάποιες φορές

2011-04-11T01:58:00.000+03:00

σαγηνευτικό βλέμμα
κάποιες φορές βρίσκεται και τέτοιο
σε ώρες μικρές
γεμάτες από χαρά
σαν πυγολαμπίδες στη νύχτα
να φωτίσουν ως το ξημέρωμα
να ανάψουν φωτιά
να κάψουν το σκοτάδι
να γλυκάνουν το πόνο
να ξεγελάσουν την αγωνία
να κοιτάξουν τον ακροβάτη .. που γελάει ..

κάποιες φορές

2011-04-07T01:31:00.000+03:00

Τρέλα είναι να πετύχεις κάτι μόνο και μόνο γιατί το πιστεύεις όσες φορές κι αν προσπαθήσεις ... όσο ακριβώς είναι ρομαντικό να ... πιστεύεις σε κάτι.
--------------

Πως θά’θελα να μην τελείωνε τούτη η νύχτα … αμέτρητες να ήταν οι ώρες της .. τα λεπτά της .. τα δευτερόλεπτά της ..

Πως θα’ θελα να μην με πρόφταινε η κούραση της μέρας .. να μην έσβηναν τα μάτια μου από τη νύστα .. να μην γλιστρούσα όλο και περισσότερο στη πολυθρόνα μου .. να μην γύρευα τον ύπνο ..

Πως θα’ θελα να με ‘βρισκε το πρωί εδώ .. χορτάτη από την αίσθηση της ησυχίας .. της υπέροχης μοναξιάς ..

Δηλώνω αθεράπευτα μοναχική.

Ίχνη στην άμμο

2011-04-03T23:18:00.001+03:00

ακουμπάς σε μια γωνία

λυγίζεις τα πόδια και κάθεσαι πάνω τους

καρτεράς να περάσει η περίσταση

παίζεις κρυφτό μαζί της

στο κυνηγητό έχεις ήδη χάσει

άλλη παρτίδα

......................................

ίχνη στη άμμο
ιδανικό περπάτημα
......................................

Νάμαστε καλά

Σαββατόβραδο ...

2011-04-02T20:21:00.001+03:00

... κι ένας ναύτης στη στεριά

Μια βάρκα της στεριάς

2011-03-30T00:55:00.001+03:00

Αραγμένη στην αμμουδιά με περίμενε να τη δω και ήταν υπέροχη στο φως του ήλιου ακόμα κι έτσι .. παροπλισμένη. Την πρώτη μέρα είπα πως δεν πρέπει να εκθέσω με το φακό την τωρινή κατάστασή της, ντροπιαστική έξω από το νερό και κατοικημένη από πρασινάδες εκεί που άλλοτε ήταν τα δίχτυα της. Ξαναπέρασα το επόμενο πρωί δίπλα της. Ακούμπησα πάνω της και ό,τι καιρό είχα μαζέψει μέσα μου τα είπα όλα. Μίλαγα γρήγορα και δυνατά. Άδειασα στη κουπαστή της όλα τα κύματα της δικής μου θάλασσας και .. όταν έκλεισα το τηλέφωνο ευχήθηκα να μην έκαμα λάθος... Μετά, γύρισα και την καλοκοίταξα. Σκέφτηκα πως μου μοιάζει. Μια βάρκα της στεριάς γερμένη ελαφρά με παράδοξο φορτίο αλλά .. αντέχει.

Αδύνατον ν'αντισταθώ... και να'την

σους ... ακούστε ...

2011-03-25T00:05:00.000+02:00

Μάζεψα λίγα πραγματάκια, το βιβλίο μου, τη φωτογραφική μηχανή, το netbook μου, εμένα και τη διάθεση μου να φύγω σε λίγες ώρες για τριήμερο παρέα με την μοναξιά μου για τον μόνο προορισμό που ποτέ δεν θα μου αρνηθεί λίγο χώρο, τη θάλασσα…. έχουμε πολλά να πούμε οι δυό μας...

Και τώρα σους …

ακούστε κάτι που με μάγεψε …

(Iamaticus χίλια ευχαριστώ)

Αφιερωμένο ..

2011-03-22T23:11:00.000+02:00

"Και οι δύο λαμποκοπούν από νιάτα και χαμογελούν ο ένας στον άλλον, χαμογελούν στη γη που πατούν, στον αέρα που είναι ολόγυρά τους, στο φως που βλέπουν ο ένας στα μάτια του άλλου. Κι όταν κουνώ το μαντίλι μου από το παράθυρο για να τους χαιρετήσω, χαμογελούν και στα γεράματά μου".

Ανατόλ Φρανς

(από το : Το έγκλημα του Σιλβέστρου Μπονάρ)

.. σε μένα

Δυνατά

2011-03-17T00:41:00.000+02:00

Σαν γυναίκα γεννά
στο χώμα η νύχτα το πρωί
κι όλα αντέχουν ξανά
και γίνονται ζωή.

,,,,,,,,,,,,,,

Η απόσταση

2011-03-14T12:27:00.000+02:00

Μπροστά ομίχλη, μα όλα μυρίζουν Άνοιξη!! Θα είναι του καιρού καπρίτσιο, σκέφτεται. Θυμάται όμως και ξαστεριές. Και που τις θυμάται τι; Πρέπει να φτιάξει άλλες μνήμες. Πως; Εύκολο. Να γιατί υπάρχει ομίχλη. Δύσκολα να βλέπεις στο ένα μέτρο αλλά και δύσκολα να πισωπατάς.

Απλώνει τα χέρια μόνο, τα τεντώνει για να υπάρχει απόσταση ανάμεσά της και βήμα το βήμα προχωρά. Έτσι δεν λένε όλοι; Προχώρα, μη σταματάς. Οκ, προχωράει σε απόσταση.

Αιφνίδια μια καύτρα τσιγάρου, φωτίζει σύνορο ίχνους. Ευτυχώς που αυτή προχωράει. Σωστά της τα’πανε. Μην δίνεις στίγμα. Θα διαλυθεί η ομίχλη. Μυρίζει το καπνό, σχεδόν βλέπει το χέρι. Κάποιος δείλιασε, σκέφτεται. Προχώρα, μη σταματάς. Οκ, προχωράει χωρίς τσιγάρο...

Ρεαλισμός

2011-03-12T23:42:00.000+02:00

Το πρόγραμμα της μέρας με ακρίβεια όπως σχεδιάστηκε.

Όχι πολύ πρωινό ξύπνημα, φέρνουν δύσκολο ξεκίνημα οι πολύ πρωινές ώρες, είναι κι εκείνο το πουλάκι που κελαηδά εδώ και λίγες μέρες επίμονα πολύ κοντά στο μπαλκόνι μου…

Ένα απλό δίωρο μάθημα, τίποτα απαιτητικό, ίσα ίσα μια γεύση πρώτης ανάπαυλας στης μέρας τον αγώνα…

Μεσημεριανό καφεδάκι κάτω από μία τέντα στη πλατεία της πόλης με ήλιο και πολύ πολύ δροσερό αεράκι...

Απομεσήμερο με το βιβλίο αγκαλιά και τον ύπνο να περιμένει τη σειρά του να βοηθήσει όπως μπορεί…

Ταινία στη συνέχεια, eat pray love, αν και πάντα λέω κάτι που έχω διαβάσει να μην αφήνω να μου το δείχνουν άλλοι με εικόνες, διαρκώς συμβαίνει να μου χαλάνε τις δικές μου και ήρθε το βράδυ...

Το βράδυ πάντα έρχεται…

Σκοτάδι και όπως να το κάνουμε προκαλεί λίγο φόβο…

Εδώ ακριβώς κινδυνεύουν τα περισσότερα προγράμματα, στης νύχτας τις ώρες...

Μια, δυό παράγραφοι έστω για να τσεκάρω πως όλα πήγαν καλά ως εδώ αν και με τόσα λάθη και ασυνταξίες που έχω διορθώσει για να γράψω πέντε δέκα γραμμές καλύτερα να μην ελέγξω περισσότερο…

Πάντως αυτό που μόλις διαβάσατε λέγεται Ρεαλισμός ..

και μια λέξη που μ’αρέσει τελευταία .. «χαλάλι Του»

Από την Γουίκα ..

2011-03-09T08:50:00.000+02:00

... μαγικό ξόρκι

Αλήτισσα

2011-03-06T02:59:00.001+02:00

Απόψε την πρόδωσε μια στιγμή αλήτισσα. Την σακάτεψε αισχρά στην πιο άκαιρη στιγμή. Ανάμεσα σε κόσμο που γλένταγε μια νύχτα αποκριάς. Μια μικρή σταγόνα κύλησε στο μάγουλο κάτω από τα γυαλιά της. Λαμπύρισε ξεδιάντροπα και την άφησε γυμνή. Ο καπνός, το τσιγάρο, φώναξε απελπισμένα, αυτός είναι ο μόνος φταίχτης. Ξαφνιασμένοι οι γύρω της την κοίταζαν να την σκουπίζει άτσαλα και πάνω στη βιασύνη της κι άλλη .. κι άλλη έπεφτε. Το πράγμα δεν μπαλωνόταν με τίποτα. Βούτηξε τα κλειδιά απ’το τραπέζι, τράβηξε το παλτό απ’τη καρέκλα κι έφυγε. Δεν πρόλαβαν να την σταματήσουν. Ευτυχώς. Χώθηκε στο αυτοκίνητο τρέχοντας, η μπόρα δυνατή κι έξω μα όχι χειρότερη από τη δική της. Φώτα, τσιγάρο, γκάζι, η πριγκιπέσα πάλι, το κινητό να χτυπάει στη τσάντα λυσσασμένο, ο δρόμος σκοτεινός. Να φτάσει στο σπίτι. Μόνο να φτάσει. Μέχρι το ξημέρωμα κάτι θα σκεφτεί για να εξηγήσει .. μα με την αλήτισσα θα λογαριαστεί τώρα…

Καρνάβαλος

2011-03-05T01:15:00.000+02:00

ο καρνάβαλος καίγεται

Αλήθεια έφτασαν οι τελευταίες αποκριές. Σχεδόν δεν το κατάλαβα και μάλλον δεν είμαι η μόνη. Πέρυσι δεν είχαμε πολυκαταλάβει τι συμβαίνει στ’αλήθεια στη χώρα μας, στην Ευρώπη, στο κόσμο όλο, εμείς, εγώ, οι μικροί άνθρωποι που φτιάχνουν τη χώρας, την Ευρώπη, τον κόσμο όλο. Ναι, εμείς καταλαβαίνουμε τελευταίοι και όπως ήδη θα ξέρετε πια δεν επιτρέπεται να τα καταλαβαίνουμε όλα. Μόνο όσα χρειάζεται ανάλογα με το τι επιθυμούν οι «αγορές». Τις ξέρατε εσείς τις «αγορές»; Εγώ, ομολογώ πως όχι, όχι έτσι τουλάχιστον όπως τις εννόησα τον τελευταίο χρόνο και που για να λέμε την αλήθεια μάλλον όσο και να μελετήσω τις «γραφές» τους ή όσο κι αν ακούσω τους ειδήμονες δεν είναι και πάλι σίγουρο πως εννόησα. Προφανώς είχα στραμμένη αλλού την προσοχή μου τόσα χρόνια. Επιμένω πάντα στη λεπτομέρεια, βλέπετε. Μόνο που οι «αγορές», όχι. Ο Άνθρωπος είναι λεπτομέρεια μέσα σε όλο αυτό το σύστημα. Μικρή, ελάχιστη, ακόμα κι αν θεωρητικά είναι ο πελάτης. Πως είπατε; Θυμάστε κάποια ταμπέλα που διαβεβαίωνε πως ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, πως ο πελάτης είναι ο πραγματικός αφέντης του μαγαζιού, πως ο πολίτης έχει το ύψιστο δικαίωμα, πως κυριαρχεί των πάντων γιατί είναι ο σκοπός όλων; Η μνήμη σας έχει πρόβλημα. Τέτοιες ταμπέλες είναι πρακτική άσκηση των managers για να αποκτήσουν πρόσβαση στις «αγορές». Οι λεπτομέρειες μετά .. κανονίζονται εύκολα, η εργασία των πολιτικών και γρήγορα, η δουλειά των δημοσιογράφων.

Μασκαρεμένοι όλοι τους, μα ξέρουν άραγε πως κάποτε, έστω και αργά … καίνε τον καρνάβαλο;

Η τέχνη

2011-03-02T20:24:00.001+02:00

Απομεσήμερο. Χειμωνιάτικο. Κρύο και αέρας. Ομορφιά σε γκρι φόντο.

Ο μικρόκοσμός μου γαληνεύει. Τι περίεργο!!! Κι όμως, σ’αυτές τις συνθήκες σαν να’ναι οι πιο ταιριαστές παίρνω αποστάσεις από τα καθημερινά μου και όχι μόνο….

Ευτυχείς όσοι δεν καταβάλλονται από τα περιορισμένα όρια του «εγώ» τους. Όσοι βλέπουν πρώτα το «σύνολο» και αν μείνει χρόνος και αν αξίζει μετά το «μέρος». Το ιδανικό φυσικά θα ήταν συγχρόνως να προκύπτουν και τα δυό. Σπάνια νομίζω συμβαίνει όπως ο ορισμός του «ιδανικού» επιβάλει βέβαια.

Να γιατί ζηλεύω αυτούς που η ζωή έχει οδηγήσει στις τέχνες. Προμηθεύονται εφόδια για να διαφεύγουν από την στενότητα του εαυτού τους ακόμα κι όταν ξοδεύονται επίπονα στη τέχνη τους.

Έχω ξαναγράψει πόσο λατρεύω τη φωτογραφία .. αλλά μάλλον καημός θα μου μείνει. Δεν φταίει κανένας άλλος .. μόνο εγώ που δεν τολμάω.

Είπαμε, πρέπει να το «κατέχεις» το ζειν.

La Fin de Cheri

2011-02-28T09:11:00.001+02:00

Ανοίγει τα μάτια και τα ξανακλείνει. Ψάχνει για τις σκέψεις της. Ποτέ δεν κράτησε ημερολόγιο. Τι χρειάζονται οι αποδείξεις. Τα συναισθήματα πλημμυρίζουν χωρίς να φωτογραφίζονται. Απορίες τρελές.

Δεν διάβαζε υπότιτλους. Τι χρειάζεται το σενάριο. Τα μάτια «γλώσσες» αυθύπαρκτες, τα χείλη λέξεις άηχες, το κορμί ποίημα σε στίχους άγραφους ..

Τι μπορεί να είναι μια Γυναίκα!!!

Ένας .. Ουρανός.

Πάμε ...

2011-02-25T01:26:00.000+02:00

πριν φτάσει το πρωΐ ..

Στο καλό να πάει ..

2011-02-16T01:37:00.000+02:00

Ένα τέρμα.

Θα το φτάσω .. θα το ξεπεράσω ..

Το δωμάτιο μικρό. Οι τοίχοι του ολόλευκοι χωρίς στολίδια. Κουρτίνες δεν υπάρχουν. Η μπαλκονόπορτα ελεύθερη με φόντο ένα κομμάτι πόλης. Κι όμως είναι όμορφο. Της αρέσει. Ακούγονται φωνές της γειτονιάς. Αέρας μπαίνει για να παίρνει την κάπνα του τσιγάρου. Κάθεται και κοιτάζει, μια έξω, μια μέσα, μια πιο μέσα. Τι σου κάνει και το βλέμμα όμως!!! Η φωτογραφία ξανάρχεται πάλι και πάλι στα μάτια της. Πώς έγινε κι αυτό; Όλα πώς γίνονται; Τίποτα τυχαίο ή όλα μόνο τέτοια; Πάλι το βλέμμα έξω, μακριά. Καλύτερα έτσι. Μακρύτερα, όσο πάει. Άραγε είναι ίδια η τακτική; Το δόλωμα; Η αναμονή; Η δύναμη; Η ανάγκη; Το τέρμα;. Μα τι βασανίζεται τώρα; Έλα ντε. Το τηλέφωνο δίπλα της. Όχι, δεν περιμένει να χτυπήσει, ούτε να φωτιστεί. Ωραίο πράγμα να μην περιμένεις. Όχι έτσι απλά μόνο να μην περιμένεις. Να είσαι σίγουρη γι αυτό. Άλλη διάσταση, λεύτερη αιώρηση. Μένει ακίνητη. Υπέροχα!!! Είναι μόνη. Η μέρα βαδίζει. Θυμάται. Ξεχνάει. Ξαναπιάνει απ’την αρχή της ζωής της τις στροφές. Περίεργο. Αυτή τις είχε για ευθείες κι όμως προέκυψαν και λοξά δρομάκια. Τα πήρε. Τα άφησε. Τα ξαναβρήκε. Τι χάος!!! Σηκώνεται από τη πολυθρόνα. Κάθεται στο πάτωμα. Πιο βολικά έτσι. Στα χαμηλά. Όπως συνήθιζε από παιδί. Τι κάνει σε εκείνο το δωμάτιο; Τέρμα. Βρίσκει το τέρμα της. Νωρίς είναι; Όχι, μια χαρά.

Φαίνεται από απέναντι. Ποιος να κοιτάξει όμως χαμηλά; Άστο καλό. Πώς να συμβεί κάτι τέτοιο; Κλείνει τα μάτια. Αυτό είναι η ζωή. Πέρασε. Στο καλό να πάει…

Ανθρώπινη .. λαλιά

2011-02-12T22:03:00.000+02:00

Πρόσκληση για δείπνο. Σπάνια λέω ναι πια, κυρίως γιατί στο τέλος της μέρας νιώθω κουρασμένη. Χθες το βράδυ όμως δεν αρνήθηκα. Δεν πρόφτασα για να λέμε την αλήθεια κι έτσι βρέθηκα ανάμεσα σε .. γνωστούς γύρω από ένα τραπέζι να μοιράζομαι ένα ομολογουμένως απλό αλλά πολύ γευστικό δείπνο.

Όπως συνηθίζω, μου είπα ψιθυριστά, «όλα καλά», θα περάσει το βράδυ τουλάχιστον με τη «γεύση» ικανοποιημένη. Όμως χθες έκανα λάθος, δεν ήταν μόνο αυτό. Υπήρχε και συνέχεια εντελώς απρόοπτη. Συζήτηση !!! Ναι, μιλήσαμε πλέον των τυπικών και των ευγενικών, είπαμε απόψεις, γνώμες, κάναμε διάλογο, φέραμε αντιρρήσεις, αλλού συμφωνήσαμε, αναγνωρίσαμε το φόβο των καιρών μας, παραλληλίσαμε ιστορικά την εποχή μας, βρήκαμε τρόπο να περάσει η βραδιά με .. ανθρώπινη λαλιά !!! Ανάμεσα, σκεφτόμουν σιωπηλά, δες, μπορούμε ακόμα, ξέρουμε τον τρόπο να είμαστε μαζί αν θέλουμε, αν χρειαστεί, αν κινδυνεύουμε, αν νιώθουμε απειλή όμοια που δεν έχει σύνορο, που δεν κάνει διακρίσεις. Τα βλέμματα πήγαιναν από τον έναν στον άλλον και αναζητούσαν να συμπληρωθούν, να γλυκάνουν, να ηρεμήσουν λίγο .. Ο πρώτος που κοίταξε το ρολόι του είμαι σίγουρη πως το έκανε για να παρατείνει το χρόνο. Τον ανακουφιστικό χρόνο μας. Ξανασκέφτηκα μόνη μου, πώς και τόση ώρα δεν διέφυγα στα «δικά μου;». Απλά, τα είχα βρει κοινά με των άλλων και δεν υπήρχε ανάγκη να ξεχωρίσω από αυτούς. Είμαστε συντροφιά ανθρώπων. Επιτέλους !!! Έστω και για όσο διαρκεί ένα δείπνο συντροφευόμαστε, απλοί γνωστοί, απλοί άνθρωποι.

Πολύ .. λίγος

2011-02-09T12:05:00.001+02:00

Πώς να περιγραφεί το «λίγος»;

Δεν υπάρχει τρόπος εκτός του να γράψει κανείς τις ελλείψεις που παρατηρεί αλλά κι αυτό είναι τόσο υποκειμενικό που σχεδόν γίνεται ελλιπές από μόνο του. Δεν μένει παρά ν’αφήσεις το χρόνο να το πιστοποιήσει έξω από κάθε αμφιβολία.

Κάποτε χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη ως τη μόνη κατάλληλη για έναν άνθρωπο που «παιχνίδιζε» για να ερεθίζει τη ζωή του και το έκανα μάλλον διαισθητικά.

Αναρωτιέμαι, τώρα, μετά από πολλά χρόνια γιατί όταν σκοντάφτουμε στο «λίγο» προσπαθούμε να το γεμίσουμε αφού ως γνωστό το «λίγο» δεν χωράει το «πολύ».

Ερμητικά κλειστά

2011-02-05T00:26:00.000+02:00

ζηλεύω ...

μια εικόνα ... μια λέξη ... ένα όνειρο ... ένα ταξίδι ... με μάτια ερμητικά κλειστά

τι έχει η φωνή;

την απουσία ..

Οι Παπαρούνες μου

2011-02-03T00:56:00.001+02:00

Οι πολυαγαπημένες !!!

Κατακόκκινες, λιγνές, μοναχικές αλλά σαν μαζεύονται πολλές τέτοιο χαλί μονάχα αυτές προσφέρουν.

Κεφαλάκια άλλες φορές χαρούμενα κι άλλες λυπημένα. Μια κοιτάζουν ουρανό, μια γη, μια γύρω τους. Αναζητούν την ομορφιά τους ταπεινά και συνεσταλμένα .. με πάθος όμως μοναδικό.

Χωρίς στολίδια περιττά, μόνο κάτι τεράστια πέταλα σαν χάδια για να κλείσουν μέσα τους το φυλαχτό τους για όποιον το ζητήσει.

Μοναδικές να συντροφεύουν χωρίς να απαιτούν τη προσοχή, χωρίς να χρειάζονται φροντίδα.

Απλά υπάρχουν ...

Μην τις ξεχνάτε.

Δεν είναι του σαλονιού ... του αγρού στολίδια Μόνο..

Απόψε τους είπα τη χαρά μου και με πήραν στην παρέα τους....

Λέξεις

2011-01-30T20:26:00.002+02:00

Οι ώρες περνάνε, φοβάται να ξυπνήσει.

Θα ταράξει τη μνήμη.

Ησυχία.

Πως είπαν το φάρμακο;

«Ύπνος»!!!... Σε μεγάλη δόση όταν αγριεύουν τα λησμονημένα.

Κατά γράμμα ακολουθεί τη συνταγή.

Πόσο τυχαίο είναι να διαταραχτεί η δοσολογία!

Κοιμήσου.

Όλα τα τυχαία του κόσμου δεν σ’αγγίζουν στου ύπνου την προστασία.

Οι πολύτιμες ώρες του κενού δεν προδίδουν ποτέ.

Προδοσία, τι άθλια λέξη!

Ξύπνησες; Σκέφτεσαι; Λογαριάζεις;

Ψευτοκοιμάσαι και κάνεις ζαβολιές.

Θυμάσαι λέξεις. Πρόσεχε σου λέω.

Από τις λέξεις ξεκινάνε όλα.

Τις λέξεις που φτιάχνουν ιστορίες.

Τις λέξεις που προκαλούν.

Πρόκληση, τι άθλια λέξη!

Συνεχίζεις; Δεν θα σταματήσεις ποτέ;

Εντάξει, πονάς αλλά πήρες φάρμακο.

Σε λίγο θα περάσει, δεν είναι η πρώτη φορά.

Αναμονή, τι άθλια λέξη!

Όλες θα τις βγάλεις σκάρτες.

Ναρκωμένη και επιμένεις.

Αδιόρθωτη και απόλυτη ξεροκεφαλιά.

Σωστή, τι άθλια λέξη!

Ενώ η λανθασμένη είναι υπέροχη.

Ξύπνα καλύτερα αν έχεις τέτοια όνειρα.

Δεν θα σε σκουντήσω άλλη φορά.

Ένα ... συστημένο ακόμα

2011-01-29T00:01:00.000+02:00

Το μεθυσμένο καράβι

[...]
Είδα αρχιπέλαγα αστρικά! Κι είδα νησιά με πάθος
Ν' ανοίγουνε τα ουράνια τους στον κάθε ναυτικό.
-Μήπως κοιμάσαι εξόριστο, σ' αβυσσαλέο βάθος,
Σμήνος πουλιών ολόχρυσων, Σφρίγος μελλοντικό;-

Μα φτάνει! Εκλαψα πολύ! Οι Χαραυγές φαρμάκι,
Κάθε σελήνη απαίσια, κάθε ήλιος φοβερός:
Μ' έριξε ο άγριος έρωτας στης μέθης του τη νάρκη.
Να έσπαζε η καρίνα μου! Να μ' έπαιρνε ο βυθός!
[...]

ARTHUR RIMBAUD

Έρχονται και με βρίσκουν, σαν συστημένα γράμματα, σαν μηνύματα στην ακριβή τους ώρα και μένω άφωνη, και αντιστέκομαι, μα στην επιμονή τους, έστω για να τιμήσω την συνέπειά τους, την ακέραιη επίδοσή τους και την αιφνίδια επιρροή τους, χαλάλι ... θα βυθιστώ μέσα τους.

Από την παρέα σας ...

2011-01-25T23:31:00.000+02:00

(συνέχεια μετά από πολύ καιρό)

Από τον Οκτώβρη που είχα κάνει κείνη τη βόλτα στης γειτονιάς μας τις ρούγες, πέρασε καιρός πολύς και παρότι είχα υποσχεθεί την συνέχεια της βόλτας ξεχάστηκα αλλά … εσάς δεν σας ξεχνάω. Όλους, ανεξαιρέτως γιατί όλοι σας για μένα, ο καθένας και η καθεμία με τον κατάδικό σας τρόπο με έχετε κάνει γειτόνισσά σας. Και ξέρετε, οι γείτονες, δεν λησμονούνται ακόμα κι αν λιγοστεύουν οι κουβεντούλες τους για τον όποιο λόγο.

Ακόμα ψάχνω τους «χαμένους», τους απέχοντες από αναρτήσεις ή σχόλια, στα μπογκάκια τους. Αφήνω συνήθως καλημέρες ή καλησπέρες ή πάλι απλά τους χτυπάω την πόρτα με ένα μικρό κλικ του ποντικιού μου και τους περιμένω.

Δεν ξέρω αν το έχω ξαναγράψει τούτο αλλά γενικώς σπάνια ξεχνάω ανθρώπους. Μου είναι φύσει αδύνατον να τους προσπεράσω, πόσο μάλλον να τους διαγράψω από τη μνήμη μου όσους κι αν καινούργιους συναντήσω στης meggie’s την αυλή.

Κάποτε μια γειτόνισσα μου έγραψε πως τώρα που έχω πολλούς φίλους δεν είναι ανάγκη να ψάχνω εκείνη. Πόσο λάθος σκέψη για μένα αυτή! Χιλιάδες να’ναι γύρω μου, ο καθένας είναι ξεχωριστός όπως ακριβώς εγώ τον νιώθω.

Η σκέψη μου απόψε αγγίζει μερικούς από αυτούς του ξεχωριστούς.

Ξεκινάει για να κατακτήσει όνειρα δικά της, κατάδικά της η Μωβάτη μας, το Lilium που με το «ταξίδι της ψυχής της» εδώ και λίγο καιρό, μόλις κάποιους μήνες, έχει μπει στην έγνοια μου. Κορίτσι νιόπαντρο, τρυφερό όσο δεν παίρνει και άνεργο που προσπαθεί να βρει δουλειά αλλά το κυριότερο, προσπαθεί να ανιχνεύσει το «στίγμα» της πορείας της. Τα ταξιδάκια της όπως σχεδόν καθημερινά τα έβγαζε, μικρά πετάγματα αλήθειας ήταν. Και πάλι της εύχομαι ό,τι κι αν επιχειρήσει να της βγει σε καλό.

Η meril που με ένα «πραγματικά» απλό τρόπο μας έδωσε υπέροχα κείμενα. Ειδικά το τελευταίο της, πριν την αγρανάπαυση, με τίτλο «Μικρή ιστορία προσμονής», ήταν από τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει σε blog. Μακάρι να επιστρέψει. Θα μου λείψει η μεστή γραφή της και το βλέμμα της για τη ζωή. Υπάρχουν βέβαια οι μουσικές της αλλά πώς να το κάνουμε; Εγώ στοχεύω πάντα στο λόγο.

Η roundel μας περνάει δύσκολα με το τέρας της. Φαινόταν εδώ και καιρό πως την τριγυρίζει το «ζόρικο» αλλά ένα είναι σίγουρο, το Παλεύει γενναία με σύμμαχο την Αξιοπρέπεια. Ξέρετε, όταν ζορίζεσαι είναι σπουδαίο να μην πέφτεις στα πατώματα, να μην σέρνεσαι αλλά να στέκεσαι στο ύψος της αξίας σου. Αυτό κάνει το κορίτσι μας. Έτσι νομίζω και μπράβο της.

Η Βολτίτσα μας επιμένει με κάθε τρόπο και με κάθε ευκαιρία να μας «ξαναξυπνήσει». Προτάσεις για τσάρκες σε ό,τι βλέπουμε, ακούμε, γευόμαστε, νιώθουμε, αβέρτα και με τις σωστές δόσεις υπενθύμισης για το πόσο όμορφη είναι η ζωή κι ας μας την έχουν μουτζουρώσει γενικώς. Εμείς φεύγοντας … γελάμε, είπαμε.

Η V μας χάρισε στη γειτονιά μια ποιότητα ιδιαίτερη με κείμενα και φωτογραφίες τόσο υπέροχα αλληγορικές, τόσο γνωστά – άγνωστα νοήματα, τόσο σταθερά βήματα σκέψης μέσα από παραμύθια που νιώθω την ομορφιά της γνώσης και του συναισθήματος όταν ξαπλώνω στο τιγρέ της σπιτάκι.

Για τους Καπεταναίους μας δεν θα πω κουβέντα, ούτε κι εσείς, μην τους ματιάσουμε. Είναι πολύτιμοι όσο και ο ένας για τον άλλον.

Η Φεγγαρένια μας, αμύνεται και επιτίθεται στη ζωή μέσω του φακού και της μηχανής της και της καρδιάς της. Ακαταμάχητα εφόδια νομίζω για την Πορεία…

Για την Αντιγόνη και τον Μαχαίρη μας, τα λόγια τα δικά μου περιττεύουν νομίζω. Οι δικοί τους λόγοι μάς τα λένε όλα, από το Α έως το Ω. Απλοί, Σπουδαίοι Άνθρωποι, ανάμεσά μας. Να’ναι καλά, να τους χαιρόμαστε. Ξέρετε κάτι; Τέτοιους χρειαζόμαστε.

Σ’αυτή, την αποψινή μου βόλτα, άφησα για το τέλος μια Κυρία της παρέας μας. Την Πέλα μας. Για μένα η αύρα της, η ψυχή της, η ευγένειά της, η αλήθεια της είναι τόσο ξεχωριστές που μόνο ευχαριστώ μπορώ να της πω γιατί τη συνάντησα.

Η συνέχεια των «ξεχωριστών» ένα από τα επόμενα βράδια παιδιά.

Την αγάπη μου σε όλους σας, Ανεξαιρέτως.

Ένας λογικός άντρας

2011-01-19T16:19:00.000+02:00

Τον γνώρισα σε ώρες παραλογισμού του αλλά εξ’αρχής μου μήνυσε πως η κατάστασή του είναι παροδική και πως πάνω απ’όλα ήταν λογικός. Συμφώνησα μαζί του κι ακόμα συμφωνώ.

Μέσα στο «χορό» λοιπόν τραγουδούσε μελωδίες ζόρικες μα μόλις βγήκε τις σταμάτησε και τώρα ακούει τη μουσική του κατ’οίκον και κατά απόλυτη επιλογή του προς μεγάλη ευχαρίστησή του φαντάζομαι.

Ένας ανεμοστρόβιλος της ζωής του ήταν και πέρασε, έκτοτε αναγνωρίζει σε όλο της το μεγαλείο τη λογική του. Χαίρομαι γι’αυτόν. Ο λογικός είναι και χαρούμενος, είναι και ξένοιαστος ακόμα κι αν έχει της καθημερινότητας τα προβλήματα γιατί δεν επιβαρύνεται με του συναισθήματος τα δαιδαλώδη δρομάκια, τις ανηφόρες, τις κατηφόρες, τις κρύπτες, τις γωνιές και όλα τέλος πάντων τα «άγνωστα» μέρη που το συναίσθημα συνήθως τραβολογάει. Μην νομίσετε πως είναι πλέον ένας αναίσθητος ή ένας ψυχρός άντρας, όχι κάθε άλλο, το διαβεβαιώνω προσωπικά μιας και δεν τον ξέρετε εσείς. Έχει πλούτο ψυχής και καρδιάς, έχει σκέψη δυνατή με διαλογική τεχνική από χρόνια μαθημένη, έχει περάσει δύσκολες καταστάσεις και με δύναμη υπομονής και πείσματος τις έχει προσπεράσει και έχει ακόμα μπροστά του τις υποχρεώσεις του όπως όλοι μας.

Νομίζω πως ακριβώς αυτό που μου’χε πει όταν τον πρωτογνώρισα είναι τελικώς το μεγάλο του όπλο. Η δύναμη και η πεποίθηση πως πάνω απ’όλα και μέσα σ’όλα πρέπει κάποιος να πιστεύει στη λογική του. Αυτή θα τον ρίξει στα μαλακά όταν ζορίζει η καρδιά με επιθυμίες και θα τον βγάλει στη στεριά όταν περάσουν οι … φουσκοθαλασσιές.

Μεγάλο πράγμα να ξέρεις εκ των προτέρων το σωσίβιό σου στη ζωή.

(σιγά σιγά θα σας γνωρίσω τους ανθρώπους μου)

Τι κρίμα ...

2011-01-17T23:49:00.000+02:00

Τι κρίμα

πόσο κρίμα

σε μια ευθεία όλα καταλήγουν

γιατί παραίτηση η μόνη λύση

η απάντηση στο δύσκολο

εμείς από τα γεννοφάσκια μας

έχουμε πίστη να υποστηρίξουμε.

Στη πλάνη που μας γέμισε

για ελάχιστα φως

τρομάξαμε

τρέξαμε

φύγαμε

να σωθούμε από απώλειες

μη αποδεκτές.

Είμαστε Κύριοι

είμαστε Κυρίες

χαρείτε μας

γυρίσαμε πίσω

ακέραιοι στο μηδέν.

Στο ίδιο μονοπάτι

το πεπατημένο

το σίγουρο

το λογικό

της τρέλας το σύννεφο διαλύθηκε

σωθήκαμε

κραυγάστε.

Είμαστε νεκροί ...τετελεσμένα πια.

Πέτρα !!!

2011-01-14T17:33:00.000+02:00

Ο πόνος φωτογραφίζει τον άνθρωπο. Έτσι πιστεύω. Και η χαρά βέβαια αλλά κυρίως ο πόνος. Ο άνθρωπος που πονάει ξετυλίγεται και μένει γυμνός, εντελώς σχεδόν ορατός στους γύρω του μιας και ο πόνος του σαρώνει τα όποια περιτυλίγματά του.

Όλοι βέβαια δεν βιώνουν τον πόνο με τον ίδιο τρόπο μα έως στιγμής είχα συναντήσει πονεμένους ανθρώπους που είχαν ανεξαιρέτως όλοι ένα κοινό, ήθελαν απεγνωσμένα να ξεφορτώσουν το φορτίο τους είτε με λόγια πολλά, είτε με σιωπή, είτε με μοναχική ωδύνη. Ποτέ δεν είχα ξαναδεί άνθρωπο να μεταλλάσει το πιο έντονο συναίσθημα που μπορεί κάποιος να νιώσει σε πέτρινη μάσκα τόσο σκληρή, τόσο φρικτά συμπαγή που να του αφαιρέσει κάθε τι ανθρώπινο. Ένα μηχάνημα, ένα ρομπότ έγινε που κινείται προγραμματισμένα σε αδιευκρίνιστους δρόμους απομακρύνοντας τους πάντες από κοντά του με τόση απίστευτη τυπικότητα που με κάνει να σαστίζω πραγματικά. Δεν ξέρω αν αυτό είναι δύναμη, αυτοσυντήρηση, αντοχή. Ξέρω μόνο πως μου θυμίζει πέτρα!!!!

Όπως ζω αυτόν τον συγκεκριμένο άνθρωπο καθημερινά λόγω δουλειάς αναρωτιέμαι αν τον έχω γνωρίσει έστω και λίγο ή … τώρα πια αν θέλω να τον γνωρίσω καθόλου.

Δυό λογάκια στα ... προβλήματα

2011-01-11T01:05:00.000+02:00

Δώδεκα περασμένες. Ωραία, η ώρα των φαντασμάτων. Έκανα υπομονή να’ρθει για να αμοληθώ. Κόντρα στη κόντρα πάω. Που θα πάει, θα με πάω εκεί που θέλω. Αυτή τη φορά μακριά από τα «πατώματα» θα στηθώ. Αλλάζω βλέμμα, έστω στην μεταμεσονύχτια όραση. Βουίζουν τ’αυτιά μου από οργή, τα τσιγάρα ανάβουν και σβήνουν αλλά δεν θα με πάρει από κάτω τούτη τη φορά.

Εδώ είμαι κι εδώ θα μείνω. Ελάτε, ένα – ένα, δυό – δυό κι ακόμα πιο πολλά, ελάτε, σας περιμένω και θα δούμε ποιος θα νικήσει. Σας τραβάω σαν μαγνήτης σε σημείο τέτοιο που είμαι σίγουρη πως νομίζετε πως σας ψάχνω. Όχι λοιπόν. Δεν θα σας χαρίσω ούτε έναν αναστεναγμό. Καταπάνω μου καταφτάνετε γιατί τόλμησα να σχεδιάσω «ρολά κατεβασμένα» έστω για μερικές μέρες. Ε λοιπόν τώρα θα τα σφαλίσω. Γδαρθεί τε πάνω τους με λύσσα. Αύριο, με την αυγούλα, θα σηκωθώ και θα χαμογελάω, θα σας συντρίψω με γέλιο δυνατό, θα σας διαλύσω όπως με διαλύσατε, θα … θα … Δεν βρίσκω άλλα «θα» μα μια λέξη μόνο. Τέλος και Τελεία και Παύλα.

Ακούσατε;;;;

Ναι, δεν μιλάει η λογική, μα δεν μιλάει και το συναίσθημα. Μιλάω εγώ, «νέτη – σκέτη» από τεράστια αγανάκτηση που δεν μου χαρίζεται ούτε λεπτό. Ακούστε με. Τόλμησα να σηκώσω κεφάλι και σαστίσατε πως χάσατε θύμα σίγουρο και εύκολο. Προγραμματιστήκατε τέλεια, συντονιστήκατε στο χρόνο και επιτίθεστε ακατάπαυτα για να μου αποδείξετε πόσο ευάλωτη είμαι. Ξεχάσατε όμως ένα, λησμονήσατε το πείσμα μου και την τεχνική μου να σας καταπίνω, τι λέω; να σας καταβροχθίζω. Ετοιμαστείτε. Το πρωί θα σας φτύσω έξω από την πόρτα μου.

Μονάχη μου Μπορώ.

Πάμε γι'άλλα παιδιά ...

2011-01-08T19:01:00.000+02:00

Και η προσγείωση έγινε. Επέστρεψα εδώ και λίγες μέρες.

Ένα ταξίδι που καταγράφηκε με τίτλο «ομορφιές του χειμώνα».

Κατάλευκα τοπία και γιορτινά στολισμένες πόλεις.

Όμορφα, πανέμορφα όλα κι εγώ ανάμεσά τους να εισπράττω τη χάρη τους σαν διαβάτισσα μπροστά σε υπέροχες βιτρίνες. Το κρύο έντονο για μένα που δεν το έχω συνηθίσει αλλά ξεχωριστά ευεργετικό κάτω από έναν ήλιο που έλαμπε όλες σχεδόν τις μέρες του ταξιδιού μου.

Όλα καλά λοιπόν (ως συνήθως) ... και ό,τι προέκυψε ενώ έλειπα αφού το αντιμετώπισα γυρίζοντας, ας μην πιάσει χώρο εδώ, στην πρώτη μου ανάρτηση για το 2011, έτσι, για να πάω κόντρα σε ό,τι μου πάει κόντρα.

Μερικές φωτογραφίες που τράβηξα εγώ, όσο μπορούσα καλύτερα.

Πάμε γι' άλλα παιδιά ...

Για σένα ...

2010-12-28T20:38:00.000+02:00

... μάτια μου

Υγεία σε όλους μας

2010-12-23T16:12:00.001+02:00

Βαλίτσες δεν έχω φτιάξει ακόμα, φτιάχνω εμένα πρώτα για το ταξιδάκι μου και μετά όλα τα υπόλοιπα. Αυτό συμβαίνει βεβαίως μόνο όταν πρόκειται να πάω διακοπές. Γι’αυτές πρέπει να προετοιμαστώ κατάλληλα εγώ η ίδια και μετά όσα απαραίτητα (στην κυριολεξία) με ακολουθήσουν. Μμμ, δεν κάνω «κόνξες», κοινώς τσαχπινιές, που κάποιου του χαρίζανε γαϊδουράκι και το κοίταζε στα δόντια. Όχι, σας λέω, καθόλου, αλλά για να πάω διακοπές εγώ πρέπει να «κατεβάσω ρολά» και τούτο μού’ρχεται ολίγον ζόρικο.

Αν πάρω φόρα όμως, ποιος με πιάνει!!! Μιλάω εκ πείρας, ως συνήθως.

Πριν χρόνια έκανα ένα 9ήμερο Χριστουγεννιάτικο ταξίδι στην Ιταλία. Ξεκίνησα με άγχος, με πυρετό, με αντιρρήσεις για τα έξοδα, με ενοχές για την απόδραση, με χίλια χάλια δηλαδή και τελικά μόλις είδα πως πολύ το παίδευα το ζήτημα και πως ό,τι κι αν έκανα πίσω δεν με γύριζαν, απόλαυσα μερικές ξεχωριστές μέρες στη Ρώμη, στη Τοσκάνη, στη Φλωρεντία, στη Βενετία.

Το ίδιο έκανα πριν ακόμα περισσότερα χρόνια κάποια Πρωτοχρονιά στο Παρίσι. Τούτη τη Πρωτοχρονιά έχει σειρά η Ελβετία.

Μόλις βγάλω από πάνω μου όλες τις «δουλειές» εργασίας, οικίας, τέκνων και σύντεκνων θα πάρω τρένα, πλοία και βαπόρια κι ένα εισιτήριο διάρκειας 7 ημερών άνευ υποχρεώσεων, σκέψεων, καημών και φανταστικών ονείρων.

Τα όνειρα δεν είναι για όλους και παράπονα μην κάνω.

Έζησα και κάποια Χριστούγεννα στο Βερολίνο.

Υγεία σε όλους μας.

Αναμνηστικό

2010-12-17T20:04:00.000+02:00

Έτσι ζεσταίνονται οι καρδιές

Από ... ανάσες

2010-12-14T01:08:00.001+02:00

Η κούραση με έχει καταβάλει. Το νιώθω, το ξέρω. Φτάνω στο τέλος, στο όριο. Το μυαλό αντιστέκεται ακόμα, δεν συναινεί, απορεί που το σώμα παραπαίει. Εξαντλητικές οι ώρες της δουλειάς. Εφησυχάζω αλλά καταναλώνομαι άθελά μου ή καλύτερα πέρα από τη θέλησή μου. Δεν έχει φρένο αυτό, σαν διαλέξεις το δρόμο τον πιο ανώδυνο πώς να σταματήσεις; Τρέμω την ώρα την άδεια που θα ζητήσει επίμονα να γεμίσει. Εκτός της «διαπραγμάτευσης» δεν έχω άλλο τρόπο να με καλύψω. Διαπραγματεύομαι τα πάντα όχι για έκπτωση, αντίθετα για να τα διεκπεραιώσω όλα, δικά μου και δικά σου και δικά τους πριν από όλους για όλους. Με κατατρόπωσε το πριν και με λεηλάτησε το μετά. Τόσο απλά. Σαν τους φυλακισμένους ορίζω, όχι τη μέρα της αποφυλάκισης μα τη μέρα «σημάδι» για λίγη ανάπαυση και μετράω όπως κάποτε κάποιος έκανε και με εντυπωσίασε. 25 και η σημερινή. Έτσι μέτραγε για να με δει, έτσι μετράω για να με αφήσω στα χιόνια να λιώσω την εξάντλησή μου. Όχι δεν μετράω χρόνο, μετράω λεπτά ανάσας πριν τον ύπνο. Εκεί με περιμένει η πιο σίγουρη αγκαλιά. Κάναμε συμβιβασμό. Θα κοιμηθώ με ανοιχτά τα μάτια και θα ξυπνήσω με κλειστά, ερμητικά σφραγισμένα προς τα μέσα, στο βυθό που έκλεισε από τόνους γαλανού κι έγινε σχεδόν αδιαπέραστο μπλε βαθύ ωκεανού.

Από ανάσες …

Έβρεχε γλυκά … απαλά … σαν χάδι … σταθήκαμε στο πεζοδρόμι … απέναντι η άλλη όχθη … η απόσταση που καλύφθηκε και τώρα πάλι χώριζε … τα φώτα στα μάτια σου … τα δικά μου πάνω σου … το βλέμμα σου μακριά … έως που το δικό μου σε γύρεψα σαν τελευταία ματιά … κατάλαβες … με κοίταξες … ξέρεις, σαν να μού’πες … θα περάσουμε απέναντι … θα φύγεις … θα γυρίσω πίσω … θα μπούνε όλα ξανά στη θέση τους … θα με γυρέψεις πάλι … μπορεί να με βρεις … μπορεί να ξανά ρθω … μπορεί ποτέ ξανά … αλλά τα φώτα τούτα μας φώτισαν … τώρα … τούτη τη στιγμή … κι όλα καλά …

Ξανά και ξανά και ξανά και ….

2010-12-11T21:56:00.002+02:00

Με τον χρόνο παιχνίδια δεν γίνονται.

Κι αν σου χαριστεί κάποιες λίγες φορές,

κι αν σ’αφήσει να νιώσεις κατακτητής,

κι αν για λίγο τον σταματήσεις σε στιγμές ευτυχίας, μην ξεγελαστείς.

Φρόντισε να μάθεις τη τέχνη του.

Στροβιλίζεσαι,

ανακυκλώνεσαι,

ορμάς,

οπισθοχωρείς,

σπείρα φτιάχνεις,

αναδεύεσαι,

χτυπιέσαι,

ανακατεύεσαι.

Πρέπει να ξέρεις να βγαίνεις απ’ το χρόνο.

Ξανά και ξανά και ξανά και ….

μια ευκολία

2010-12-08T11:16:00.000+02:00

Άγνωστη πόλη

Άγνωστοι δρόμοι …

Άγνωστη εγώ …

Άγνωστοι γύρω μου …

Μέσα στη καθημερινότητα … μια ευκολία

Ένας "ήσυχος" άνθρωπος

2010-12-07T12:16:00.000+02:00

Ένας «ήσυχος» άνθρωπος συνάντησε στα νιάτα του ένα εντυπωσιακό κορίτσι όλο νάζι και ομορφιά, χαρούμενο και τσαχπίνικο, δραστήριο και ανήσυχο. Το ερωτεύτηκε και παρότι δεν ήταν εύκολο γι’αυτόν να το πλησιάσει το προσπάθησε και τα κατάφερε.

Την ιστορία τους δεν την ξέρω και καλά. Λόγια σκόρπια έχω ακούσει μόνο από τη μία πλευρά, μόνο από τον «ήσυχο» άνθρωπο, οπότε ό,τι θα διηγηθώ έχει μέσα του και την δική μου «εκτίμηση».

Και το κορίτσι μας εντυπωσιάστηκε από την ηρεμία και την σοβαρότητα του «ήσυχου» και το ειδύλλιο ξεκίνησε. Μια σοφίτα φιλοξένησε τον έρωτά τους που τον έζησαν έντονα. Την ήθελε πολύ, της το έδειξε, τον ήθελε κι αυτή, ήταν υπέροχο να βλέπει στα μάτια του την ομορφιά της να καίει σαν φωτιά. Παρανάλωμα φοιτητικών χρόνων στο μεγαλείο τους …

Η ασφάλεια και ο ίσκιος του ερωτευμένου «ήσυχου» ανθρώπου όμως κάποια στιγμή πρέπει να κούρασαν το κορίτσι που ήθελε παρέα πιο δυναμική στις πρώτες εξερευνήσεις της για τη ζωή. Πέταξε λοιπόν με τόλμη έξω από τη φωλιά ψάχνοντας για ό,τι η ψυχή της λαχταρούσε και η φαντασία της είχε πλάσει. Αναζήτηση ορίων κόντρα στα σύνορα που χτίζει το «σίγουρο», που προσφέρει το «ήσυχο», κάτι πιο «δύσκολο», πιο «τραχύ» που θα αξιώνει δύναμη και ικανότητα για να κατακτηθεί, που θα αποδείξει πέρα από κάθε αμφιβολία την Αξία της. Δυστυχώς, η πτήση μακριά και επίπονη, τόσο που η ψυχή δεν άντεξε, τρύπησε, έσπασε, σχεδόν γονάτισε, αλαφιάστηκε από το απρόβλεπτο, γκρεμίστηκε στους τοίχους του σπιτιού της και βρέθηκε μέσα τους, φυλακισμένη σαν αγρίμι στη φωλιά του να γλύφει τις πληγές της. Δύσκολο μόνη της όμως να «γιάνει» και νάτος πάλι στον ορίζοντα ο «ήσυχος» άνθρωπος, από δική της επιλογή τώρα όμως. Η σοφίτα έγινε παλάτι χρυσό αρκεί να έφεγγαν τα σκοτάδια του μυαλού και της καρδιάς της και όρμισε ακράτητη προς τα εκεί. Στην περιπλάνησή της δεν είχε βρει ό,τι της άξιζε, θα το έφτιαχνε λοιπόν μόνη της.

Σαρωτική η επέλαση και ο «ήσυχος» άνθρωπος βολικός στο όνειρο που είχε ζήσει. Άνοιξε την αγκαλιά του πάλι σίγουρος πως αυτή τη φορά η «μπάλα» ήταν στο δικό του γήπεδο... Θα την γιάτρευε, θα την στήριζε, θα την κράταγε γερά γιατί … ό,τι έψαχνε ήταν μέσα στην καρδιά του αλλά με τον «ήσυχο» τρόπο του. Και η σχέση ξαναξεκίνησε, η ζωή τούς πήρε απ’το χέρι και τους έκανε ζευγάρι δίχως να τους ρωτήσει το τι και το πώς του καθενός. Ο ένας να τη «φτιάξει» και ο άλλος να τη «δώσει».

Μπορεί να είναι συνηθισμένη η ιστορία τους και μάλλον είναι συνηθισμένη και η πορεία τους. Χάθηκαν στα χρόνια της συμβίωσης, πήραν τα μονοπάτια τους, ξεδιάλεξαν τις ψυχές τους, ξεστάχυασαν τις καρδιές τους, ξάφρισαν τα «θέλω» τους, ξεψάχνισαν τα «μπορώ» τους κι έμειναν άδειοι σχεδόν να αναρωτιούνται έκπληκτοι πως κατόρθωσαν να τα κάνουν όλα τόσο «λάθος».

Ώρες, ώρες …. ακόμα αναρωτιούνται αν κι έχουν ξεχωρίσει πια …

Ένας «ήσυχος» άνθρωπος δεν μπορεί να ερωτευτεί έναν άλλο «ήσυχο» άνθρωπο.

meggie μου σ'αγαπάω

2010-11-30T20:59:00.000+02:00

Απόψε φίλοι μου, η "meggie" μου γίνεται δύο χρονών.

Δεν θα κάνω απολογισμό της γιατί όπως λέει και η Κάκια μας πριν κάτι ολοκληρωθεί δεν χρειάζονται εκτιμήσεις.

Απλά χαίρομαι που είμαι μαζί της και μαζί σας.

Meggie μου σ'αγαπάω.

...στις δικές μου νύχτες

2010-11-26T17:03:00.000+02:00

μολύβι ο  ουρανός

λερώθηκε το γαλανό του

ξεθώριασε το δικό μου

βρέχει

μέσα μου

στενά τα παπούτσια

υγρές οι πατούσες

χωρίς ίχνη τα βήματα

κρυφτό το λένε το παιχνίδι

ποιος το ανακάλυψε;

πείτε του πως δεν θέλω να παίξω

μεγάλωσα

στένεψαν κι άλλο τα παπούτσια

πώς να ταξιδέψω;

πώς να ξεχαστώ;

πώς να θυμηθώ;

βρέχει ασταμάτητα

ας πετάξω τα παπούτσια

άχρηστα πια

ξυπόλυτη θα είμαι εγώ

στις δικές μου νύχτες

(διαβάζοντας τα ηλεκτρικά όνειρα στο φάκελο κλεισμένα τη στιγμή της αναχώρησης)

Blogging

2010-11-25T00:22:00.000+02:00

Η Χριστιάνα με κάλεσε. Ναι, αυτή η όμορφη κοπέλα που κάθε μέρα της την κάνει «τέχνη». Υποσχέθηκα να γράψω τι μ’αρέσει και τι όχι στο blogging κι απόψε θα το κάνω με συντροφιά μου τη βροχούλα που σκεπάζει τη νύχτα μου τόσο ήσυχα.

Αρχή με όσα δεν μ’αρέσουν πρώτα, έτσι για να μείνει το «γλυκό» για το τέλος.

Δεν μ’αρέσουν τα blogs που ο μόνος λόγος που έχουν φτιαχτεί είναι για διαφήμιση. Εδώ που τα λέμε γενικώς με χαλάει η «επιστήμη» αυτή γιατί πάρα πολλές φορές αναδεικνύει ό,τι θα έπρεπε να είχε κρυφτεί στα έσχατα.

Δεν μ’αρέσουν τα «πολιτικά» blogs γιατί τα περισσότερα, όχι όλα, με τις αναρτήσεις τους μου θυμίζουν τα τηλεοπτικά πολιτικά πάνελ. Τα ξέρουν όλα, από ιστορία, από κοινωνιολογία, από οικονομικά έως ακόμα και από «κουζίνας» θέματα. Ακόμα και στα σχόλια επί των αναρτήσεών τους «διδάσκουν» ορθή πολιτική. Λυπάμαι αλλά δεν τα μπορώ.

Δεν μ’αρέσουν τα «έρημα» blogs, αυτά που περνάω πολλές φορές κατά τύχη και τα βρίσκω μόνα τους, χωρίς τον ιδιοκτήτη τους, να ταξιδεύουν στο χώρο του net σαν μαρτυρίες ανθρώπων που άφησαν ίχνη κι έφυγαν. Τουλάχιστον να υπήρχε ένας επίλογος.

Δεν μ’αρέσει η «σιωπηλή» παρακολούθηση. Έχω την γνώμη πως αφού «διαβάζεις» κάποιον μετά από επιλογή σου κάποια στιγμή, σε κάποια ανάρτησή του θα βρεις κάτι να πεις. Για μένα το blogging είναι και επικοινωνία.

Δεν μ’αρέσουν τα «σκληρά» κείμενα ή σχόλια ακόμα κι αν περιέχουν τις «αλήθειες» των συγγραφέων τους. Με την σκληρότητα ποτέ δεν ήρθε κάτι καλό.

Και τώρα να τι με κάνει να είμαι και η meggie (μου)

Μ’αρέσει να βγάζω ό,τι θέλει να βγει από όσα νιώθω, βιώνω μέσα μου. Όποτε μπορώ, όποτε θέλω, όποτε έχω ανάγκη. Είναι συναρπαστική η αίσθηση τούτης της ελεύθερης εκτόνωσης.

Μ’αρέσει να διαβάζω όσους επιλέγω. Από όλους «παίρνω» ακόμα και όσα οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν πως προσφέρουν.

Μ’αρέσει να είμαι «μία» ανάμεσα σε πολλούς που θέλουν να επικοινωνούν. Είμαι σε παρέα κι αυτό για μένα είναι σημαντικό γιατί θέλω να συντροφεύω και να συντροφεύομαι (ίσως το πιο σπουδαίο όνειρο που έχω κάνει ποτέ).

Μ’αρέσει να «μαθαίνω» ό,τι η γνώση των άλλων μπορεί να μου δώσει κι εδώ μέσα πολλοί και με πολύ όμορφο τρόπο την παρουσιάζουν. Αρχιτεκτονική, φωτογραφία, ζωγραφική, χειροτεχνία, ποίηση, μουσική, λογοτεχνία, μαγειρική, φιλοσοφία, ερασιτεχνική δημοσιογραφία, ανθρωποϊστορία με πλησιάζουν και μου χαρίζονται στην ουσία.

Και το τελευταίο και πιο εγωιστικό,

Μ’αρέσει, έχω ανάγκη, το κουράγιο που αντλώ από συνΑνθρώπους.

5 «μ’αρέσει» και 5 «δεν μ’αρέσει» έπρεπε να γραφούν και 5 προσκλήσεις για τη συνέχεια των απόψεων σε φίλους να μοιραστούν, είναι οι κανόνες.

Στο flasάκι μου η πρώτη πρόσκληση γιατί θέλω να την «διαβάσω» εκτός από το να την «ακούω» μουσικά, στην Κάκια μου, η δεύτερη για να δω αν θα καταφέρει να περιοριστεί στους κανόνες, στην καρδούλα μου για να δω με τι φωτογραφία θα στολίσει το κείμενό της, στη Ρεγγίνα μου για να την καλέσω κάπου κι εγώ μετά από τόσες προσκλήσεις που μου έχει κάνει αυτή, στην Πέλα μου γιατί έχει πείρα ως παλιά νομίζω blogger και (παραβαίνοντας το 5) σε μια καινούργια, την V για ένα πιο φρέσκο βλέμμα στις μλογκογειτονιές.

Όσοι άλλοι θέλετε παραβλέψτε τους αριθμούς και τους κανόνες. Το blogging είναι ελεύθερο ακόμα ...

Χριστιάνα μου σ’ευχαριστώ.

Κυριακής ... Θάλασσα

2010-11-21T18:29:00.004+02:00

Είναι πιο όμορφα από όσο είχα φανταστεί!!!

Να και μία έκπληξη.

Θάλασσα (υπόσχεση στο flasάκι, αν και δεν την βλέπω πουθενά, κάπου θα έχει καθυστερήσει), καφεδάκι (πάντα κρύος φραπές), εφημερίδα Κυριακής και laptop (το καινούργιο εξάρτημα της παρέας μου και έξω για πρώτη φορά).

Το μικρό «καφέ» κρέμεται από ένα μικρό λοφάκι πάνω στη θάλασσα, ψάθινες καρέκλες, σιδερένια τραπέζια με μάρμαρο λευκό πάνω τους, ξύλινα πρεβάζια προς τη θάλασσα, πέτρινα δρομάκια προς την άμμο και κιούπια με πρασινάδα και μολόχες κατακόκκινες. Μονάχη μου σ’όλη αυτή την τεράστια βεράντα προς το γαλανό ουρανού και θάλασσας.

Ναι, είναι πιο όμορφα από όσο θα μπορούσε να το σχεδιάσει το μυαλό μου. Το’φτιαξε βλέπετε η καρδιά μου, σήμερα, που το έχω τόσο ανάγκη.

Flasάκι μου, θύμωσα κι εγώ με μένα σήμερα κι όταν άκουσα πως από αύριο προβλέπονται βροχές, φόρεσα τη φόρμα μου, βούτηξα τα κλειδιά του αυτοκινήτου και το έβαλα στα πόδια σαν να με κυνηγούσε ο χρόνος που παρατάω πίσω μου. Ευτυχώς η απόσταση μικρή, μόλις 13 χιλιόμετρα και νά'μαι. Ούτε σκέψη για να καλέσω κι άλλον στη βόλτα μου, άλλωστε σκέφτηκα πως θα φανείς, έτσι με μελωδική σιωπή, όπως το συνηθίζεις. Εγώ μόνο φρόντισα για τη φωτό που θα κάνει συντροφιά στο κείμενο αυτό. Ο καθένας με τις αδυναμίες του.

Μόνο το κύμα ακούω, μόνο ορίζοντα αντικρίζω και κάπου ενδιάμεσα ένα μικρό νησάκι, μόνο ήλιο που παίζει με μικρά σύννεφα βλέπω, μόνο δίπλα σε ένα φοίνικα έχω ακουμπήσει για σκιά, μόνο ηρεμία ψάχνω.

Σήμερα καμιά δουλειά, καμιά υποχρέωση. Όλοι τακτοποιημένοι γι’αυτό και άφαντοι. Πρωτόγνωρο και απορυθμίστηκα. Ευτυχώς που ο «θυμός» με ξύπνησε εγκαίρως. Σαν χαζόπραμα περίμενα να κλείσουν όλοι τις πόρτες τους για να πάρω την άδεια να κάνω ό,τι δεν είχα κάνει ποτέ ως τώρα. Να βολτάρω μόνη μου «κεκλεισμένων των θυρών» εκτός τειχών μακριά από βλέμματα και παραβλέμματα, δίχως βολέματα και παράπλευρες απώλειες ψυχής που πλέον δεν αντέχω. Πείσμα έβαλα το στόχο, την ανάγκη να κατακτήσω κι ας «λένε ό,τι θένε». Εγώ πονάω, εγώ ξέρω, εγώ αποφασίζω. Τα υπόλοιπα είναι ευχές.

Flasάκι μου, τώρα θα διαβάσω την εφημερίδα μου ….

Φιλενάδα είσαι υπέροχη συντροφιά.

Υ.Γ. και για μια άλλη φιλενάδα αφιερωμένη αυτή η βόλτα "Θάλασσας"

"Κυριακής ... Θάλασσα", από το flasάκι (και με μουσική συντροφιά)

φιλενάδα :)
ξεθεώθηκα!!!!
μόλις τώρα ξύπνησα..
βλέπεις έχω ξυπνήσει από τις έξι το πρωί σήμερα..
ολόκληρο ταξίδι είχα..
(γι αυτό καθυστέρησα :p)
το μεσημεράκι που σε άφησα :) και γύρισα σπίτι..
ε δεν άντεξα, έπεσα να ξαπλώσω λίγο
και με.. πήρε ο ύπνος..
ε κάπου εκεί έκανα κούνια με την ψυχή μου!!!
ναι.. γι αυτήν που κρεμόταν πάνω από το τελευταίο κύμα λέω... που δεν με άφησες ν' ανέβω; θυμάσαι;
γιατί φοβόσουν πως αν τρέξω να πλατσουρίσω στα νερά και μετά βρεγμένη αρχίσω να πετάω θα κρυώσω;;
μην σε ξεγελάει ο ήλιος, χειμώνας είναι.. έτσι μου είπες!
αλλά εσύ το φραπεδάκι φραπεδάκι!
κι εγώ πήρα παγωτό, για να μάθεις!!!
α όλα κι όλα.. για το παγωτό τίποτα δεν είπες :) με κρατούσε και απασχολημένη :))
για λίγο.. μετά που έπιασα την φλυαρία και αναγκάστηκες να αφήσεις στην άκρη το καινούριο φιλαράκι που μου κουβάλησες :)))
εκεί πρέπει να με ξεθέωσες...
μιλούσες και συ
με εκείνο το ένστικτό σου
σαν να με γνώριζες..
καλύτερα και από εμένα,
πού να πάρω σειρά!
με ταξίδευες όπως ήθελες..
στο κόκκινο με είχες..
στο είπα;
με ξεθέωσες!!! :)
και που λες, ξύπνησα μόλις..
πάει ο ήλιος.. κοιμήθηκε ενώ κοιμόμουνα...
αλλά τον χόρτασα meggie, τον ευχαριστήθηκα ψυχή μου... όσο ποτέ άλλοτε...
σε ευχαριστώ :)
τί μόνο αυτό;;
σε χιλιοευχαριστώ!!!!!
φιλί φιλί φιλί
και άλλο φιλί...
από αύτά που δεν σου έδωσα
που σου είχα πεισμώσει..
για την κούνια, δεν είπαμε;; :))

πάω να βρω τα γυαλιά μου
κάτι κόκκινα..
:)

"ξένη"

2010-11-18T23:55:00.002+02:00

Όχι μόνη … ούτε μονάχη … ούτε με παρέα … απόψε «ξένη» … διαφορετική και διάφορη … από όλους και όλα …χωρίς σύσταση … χωρίς περιγραφή … χωρίς όνομα …

Ολωσδιόλου «ξένη» … αναγνωρίζω και γνωρίζω μόνο εμένα … κανένας όμοιός μου … δεν υπάρχει δίδυμος … μόνο άγνωστος … άγνωστοι … παντού ανώνυμοι … πλήθος από μακρινά είδωλα … κι απέναντί τους … κοιτάζω … χαζεύω … γνέφω πως έφυγα … όλοι ευχαριστημένοι ... δεν χωράει ούτε μια σκιά ... μια υποψία δική μου γύρω τους … αόρατη … μια ευτυχισμένη διάφανη "ξένη" …

Ο πόνος γύρισε πάλι … υποφερτός ως συνήθως … όποιος τον στέλνει, ξέρει πόσο αντέχω … δεν είναι ποτέ λάθος η δόση … τόση όσο χρειάζομαι για να μαθαίνω … για να μάθω … να καταλάβω επιτέλους πως δεν θα γίνω ποτέ «δική» …

Τρόμος … πόνος … παλιός φίλος … φιλοσοφία … θεωρία … μύθευμα ισορροπίας … απόσταση … έγνοια … απουσία … συνήθεια … ρουτίνα … μεγάλο προς μικρό … μουσική … νότες άηχες … λίγο προς γιγάντιο … τρέλα … μετρήσιμες μέρες … αφαίμαξη … αφαίρεση … έκπτωση και …. όλα καλά … όλα απόξενα … όλα καλά …

Πόση προσπάθεια για να μείνω «ξένη»!!!

Πόση και πόσο μεγάλη … ας είναι … χαλάλι …

Της Κυριακής τ'απόγευμα ...

2010-11-14T17:19:00.000+02:00

μια άγραφη σελίδα περιμένει λέξεις για να με πάω βόλτα / τα ταξίδια να τα ξεχάσουμε, δεν φτάνει η σελίδα μα ούτε και ο χρόνος περισσεύει στην ανυπομονησία μου να βγω έστω και λίγο έξω / δεν θέλω βόλτα στην «πολιτική» Κυριακή της χώρας, την έχω ξεγράψει τη λέξη όπως ακριβώς την έχουν ξεγράψει και οι πολιτικοί στην Ελλάδα μας / ούτε βόλτα αντιγραφής - επεξεργασίας του βιβλίου που διαβάζω θέλω, δύσκολες και βαριές του Σελίν οι σελίδες ίσως γιατί πολλές από αυτές τις καταλαβαίνω πλήρως / ούτε μισόλογα και μισές ευχές για μια ολόιδια εβδομάδα θέλω ακόμα κι αν δεν ξέρω σίγουρα τον βαθμό ομοιότητάς της με τις προηγούμενες / θέλω βόλτα από κείνη, την άλλη, την παράξενη, την όμορφη, την χαζά χαλαρή που μου’χει λείψει τόσο / στο μπαλκόνι του πάνω ορόφου της ζωγραφιάς είμαι και θα βγω έξω από μένα, θα χαζέψω τα ψιλά, τα μικρά, τα λίγα, τα συνηθισμένα που όλο και περισσότερο τα ακούω να μου φωνάζουν, τα βλέπω επιτέλους, τα νιώθω με την σταθερή παρουσία τους στον μικρόκοσμό μου / ω, τι αφέλεια να τα παραβλέπει κανείς θεωρώντας τα δεδομένα / ω, τι ανακούφιση η ήρεμη μοναξιά μου / ω, τι όμορφο να χαίρομαι στην ησυχία μου / ποιος θα περίμενε της Κυριακής το απόγευμα σιγά σιγά να μεταλλάσσεται στο πιο γλυκό απόγευμα της εβδομάδας / πόσο απλά μπορεί να γίνει η επιστροφή στην ηρεμία, πόσο υπέροχα απλά, σχεδόν αυτόματα, σχεδόν ως αυτοΐαση, σχεδόν σαν αυτοσυντήρηση αρκεί να αντέξεις έως να πατήσεις στο βυθό, μετά, μετά ανεβαίνεις, ξαναγυρνάς, ξαναέρχεσαι, ξαναπερπατάς ………

της Κυριακής η ησυχία φέρνει αρμονία …..

:))))

Πάρε το γέλιο μου και πλύσου ...

2010-11-13T18:49:00.000+02:00

Ρίξε τις ρίζες σου σε μένα......